บทที่ 2 ข้อตกลง

หลังจากใช้ชีวิตแต่งงานอย่างมีความสุขได้เพียง 3 ปี โจวอี้หมิง ก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย การแพทย์ในสมัยนั้นยังไม่ดีเท่าสมัย หลังจากตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเขาก็ไม่ไดบอกให้เธอรู้เขาปกปิดอาการป่วยของตัวเองเอาไว้

ในทางกลับกัน เขากลับพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาเงิน โดยตั้งใจที่จะให้หลินมู่อิงมีชีวิตที่มั่นคงและรุ่งเรืองหลังจากที่เขาเสียชีวิต เมื่อเธอพบว่าเขาป่วย มันก็สายเกินไปแล้ว เขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ได้นานนัก บนเตียงในโรงพยาบาลโจวอี้หมิง จับมือหลินมู่อิงเอาไว้แน่นเขาพูดสั่งเสียเป็นเวลานานและพูดหลายๆ อย่าง

หลินมู่อิงรู้ว่าโจวอี้หมิงรักเธอมากเสมอ เธอทำผิดพลาดหลายสิ่งหลายอย่างและทำให้เขาผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง เธอต้องการเวลาเพิ่มขึ้นเพื่อรักผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอและทำให้เขามีความสุข สนุกสนาน และผ่อนคลาย แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

หลินมู่อิงต้องการที่จะตายพร้อมกับผู้ชายของเธอหลังจากที่เขาเสียชีวิต แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถสัญญาได้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปและแก่ไปด้วยกัน ถ้าได้ตายด้วยกันก็คงจะดี อย่างน้อยที่สุดบนเส้นทางสู่โลกใต้พิภพและอีกฝั่งของแม่น้ำเหลือง เธอก็มีเพื่อนร่วมทาง โจวอี้หมิงย่อมมองความคิดของหลินมู่อิงออก

เขาเช็ดน้ำตาจากหางตาของเธอด้วยมือใหญ่ของเขาที่มีรอยด้านเล็กน้อย เมื่อเขาสัมผัสผิวที่บอบบางและนุ่มนวล หัวใจของเขาก็เต้นแรงอีกครั้ง เขาเองก็ลังเลที่จะภรรยาเอาไว้แบบนี้ พวกเขาได้พบกันอีกครั้งเพียงห้าปีเท่านั้น และแต่งงานกันได้เพียงสามปีเท่านั้น เวลามันสั้นเกินไป มันสั้นเกินไปจริงๆ เขารักเธอมากและอยากอยู่เคียงข้างเธอเพื่อปกป้องและดูแลเธอ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้

“อย่าคิดที่จะตายไปกับผมเลย ผมอยากให้คุณสัญญากับผมว่าจะหาใครสักคนที่จะดูแลคุณได้ หาใครสักคนที่รักคุณ และมีชีวิตที่ดี” โจวอี้หมิงพูดออกมาด้วยความยากลำบาก

ดวงตาของหลินมู่อิง เต็มไปด้วยน้ำตาเธอและอยากจะปฏิเสธคำขอร้องของเขา แต่เมื่อสบตากับโจวอี้หมิง ที่แทบจะอ้อนวอน ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความลังเลและความเจ็บปวด

“นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ผมขอจากคุณในชีวิตนี้ คุณต้องสัญญากับผม” เสียงนั้นอ่อนโยนราวกับสายน้ำ หลินมู่อิงไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ เธอไม่เคยเห็นโจวอี้หมิงที่ตกอยู่ในสภาพอ่อนแอและเปราะบางเช่นนี้มาก่อนเหมือนกับว่าเขาจะพังทลายทันทีหากเธอไม่เห็นด้วยกับเขา

หลินมู่อิงจับมือของโจวอี้หมิงให้แน่นขึ้นและพยักหน้าอย่างหนักแน่นถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากรับปากก็ตามที

ดวงตาของ โจวอี้หมิง เต็มไปด้วยความลังเล แต่เขาก็ยังคงหลับตาลงอย่างพึงพอใจ น้ำตาหยดลงมาจากหางตาของโจวอี้หมิง พระเจ้าทรงทราบดีว่าเขาไม่เต็มใจขนาดไหน ในวันนั้นโลกของหลินมู่อิงที่แต่เดิมนั้นอบอุ่น กลับถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดอีกครั้ง

...

หลินมู่อิงรู้สึกขอบคุณพระเจ้าสำหรับฏอกาสในการเกิดใหม่ ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยให้โจวอี้หมิงรอเธอนานขนาดนั้นอีกแล้ว ครั้งนี้เธอจะต้องไม่ทำเรื่องที่ผิดพลาดเหมือนในอดีตอีก นอกจากนี้ เธอยังกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับทักษะทางการแพทย์มากมาย และเธอยังเชื่อมั่นในตัวเองว่าเธอจะไม่ยอมให้ โจวอี้หมิง เป็นมะเร็งลำไส้อีก เธอสามารถดูแลเขาได้ดีมากแน่นอน

หลินมู่อิง เก็บความคิดทั้งหมดออกไปจากหัวแล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่เลี้ยงของเธอ ซูเนี่ยนเจิน ที่กำลังพูดพล่ามไม่หยุด!

“จะเลือกอะไรดี ไปชนบทเพื่อจิ้งผิงหรือแต่งงาน?” ซูเนี่นเจินเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นหลินมู่อิงเอาแต่ก้มหน้าและไม่พูดอะไร เธอจึงลุกขึ้นอย่างใจร้อนและวางแผนที่จะสอนบทเรียนให้กับหลินมู่อิง ขณะที่ซูเนี่ยนเจินเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ หลินมู่อิงก็ลุกขึ้นยืนทันที การถูกทารุณกรรมเป็นเวลานานทำให้หลินมู่อิงดูผอมมาก และเธอมักจะขี้อายอยู่เสมอ

แต่เมื่อซูเนี่ยนเจินสบตากับหลินมู่อิง เธอก็มองเห็นสัญญาณของอันตรายในดวงตาทั้งสองข้าง ซูเนี่ยนเจินรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

“ถึงแม้ฉันจะแต่งงาน ลูกชายของคุณก็ยังต้องไปทำงานและทนทุกข์อยู่ต่างจังหวัด คุณทนได้ไหม เขาล้างชามในวันธรรมดายังไม่ได้เลย เขาต้องทำไร่ทำนาใต้แสงแดดทั้งวัน คุณคิดว่าเขาจะอยู่รอดได้ไหม คุณบอกว่าคุณอยากให้ฉันเลือก แต่การแต่งงานเป็นเพียงข้ออ้างของคุณเพื่อบังคับให้ฉันไปชนบทการที่ฉันจะไปชนบทแทนลูกชายของคุณไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องการเงิน! ให้เงินฉันมา!”