บทที่ 3 ตัดขาดจากตะกูลหลิน

ถึงอย่างไรก็ตามหลินตง เขาก็คือพ่อแท้ๆ ของหลินมู่อิง เมื่อเขาได้ยินลูกสาวพูดคำเหล่านี้ทีละคำและเห็นรอยแผลเป็นบนร่างกายของเธอ เขาก็รู้สึกใจสลายเล็กน้อย เมื่อเขามองดูภรรยาของเขาอีกครั้ง ดวงตาของเขากลับดูไม่เป็นมิตรนัก

“คุณมักจะปฏิบัติต่อมู่อิงอย่างรุนแรง และผมก็มักจะมองข้ามเรื่องนี้ไป โดยคิดว่าความสามัคคีในครอบครัวคือกุญแจสู่ความสำเร็จ แต่ครั้งนี้คุณกลับลงมือหนักเกินไป”

เมื่อซูเนี่ยนเจินได้ยินหลินตงพูดเช่นนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอทำเป็นดูเหมือนหมูตายที่ไม่กลัวน้ำเดือด และเสียงของเขาก็สูงขึ้นอีกเล็กน้อย

“ยังไงหญิงสาวที่ไร้ค่าก็ต้องส่งไปอยู่ชนบท ลูกสาวก็เสียเงินเปล่าๆ คุณยังต้องพึ่งพาลูกชายเลี้ยงตัวเองตอนแก่อีก คุณได้เฝ้าดูจิ้งผิงเติบโตขึ้น เขาไม่อาจทนกับความยากลำบากที่ต้องเดินทางไปชนบทได้จริงๆ!ในฐานะพ่อ คุณควรจะสั่งให้เธอรีบไปที่ชนบท” ซูเนี่ยนเจินยืนกอดอกพูดด้วยท่าทางไม่พอใจเป็นอย่างมาก

หลินตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ในเวลานี้ หลินมู่อิงยืนอยู่ไม่ไกลจากพ่อของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังมองคนแปลกหน้า หลินตงหยิบไปป์ขึ้นมา เติมยาเส้นใหม่ แล้วจุดไฟ เขาสูดควันไปสองสามครั้ง ควันถูกพ่นออกมาทันทีและลอยไปตรงหน้าของเขา บางทีอาจจะเป็นเพราะควันหรืออะไรบางอย่าง ทำให้ดวงตาของหลินตงเริ่มแดงเล็กน้อย

“มู่อิงไปลูกต้องไปชนบท พ่อจะให้เงินเธอร้อยหยวน พอเธอออกไป เธอก็จะจนที่บ้านแต่รวยอยู่บนท้องถนน” หลินตงพูดด้วยเสียงต่ำและสูบบุหรี่อย่างแรงหลังจากพูดจบ

“หลินตง คุณบ้าไปแล้วหรือยังไง คุณพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่ หนึ่งร้อยหยวน!! คุณจะให้หนึ่งร้อยหยวนแก่หญิงสาวที่ไร้ประโยชน์นี่จริงๆ เหรอ? หนึ่งร้อยหยวนก็พอให้จิ้นผิงหาภรรยาได้!ฉันจะให้เธอมากที่สุดสิบหยวน ไม่มีอีกแล้ว!"

ในเวลานี้ ซูเนี่ยนเจินเป็นเหมือนไก่ตัวผู้ที่ถูกถอนขนออกมา แม้ว่าเงินของครอบครัวจะมอบให้กับสุนัข แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้เงินสักหยวนเพื่อหลินมู่อิง เธอผู้นั้น สมควรได้รับสิ่งนี้หรือเปล่า?เมื่อเด็กเวรนั่นไปที่ชนบทและได้รับส่วนแบ่งอาหารจากทีม เธอจะขอให้นังเด็กเวรนั่นส่งอาหารมาที่บ้าน หลินมู่อิงเพียงจ้องไปที่พ่อของเธอ

หลินตงสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของลูกสาว แต่เขาไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการที่จะ... หรือเขาไม่กล้าที่จะสบตากับหลินมู่อิงเลยแน่นอนว่าเขารู้สึกผิด เขาเองก็รู้สึกผิดเหมือนกันแต่เขาจะทำอะไรได้ เงินหนึ่งร้อยหยวนนี้คือเงินช่วยเหลือก้อนใหญ่ที่สุดที่เขาสามารถให้มันกับหลินมู่อิง

หลินมู่อิง หัวเราะออกมาอย่างประชดประชันเธอพูดออกมาว่า

“เมื่อพ่อพูดอย่างนั้น ฉันก็เห็นด้วย แต่ฉันไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบ้านหลังนี้อีกในอนาคต...”

บางทีสถานที่นี้ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นบ้าน!

“หนึ่งร้อยหยวนสำหรับหนังสือตัดขาดระหว่างพ่อกับลูกสาว แล้วเราจะแยกทางกันตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูเนี่ยนเจิรก็ยิ่งโกรธมากขึ้น!

“ไอ้เด็กโง่! แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแกออกมา เราเลี้ยงแกมาเพื่อจะตัดขาดจากพ่อเหรอ”

ถ้าจะต้องให้หนึ่งร้อยหยวนก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว งานของหลินมู่อิงก็สามารถขายได้เงินมากมาย และเมื่อเธอแต่งงานในอนาคตเธอจะต้องได้ของขวัญหมั้นคืน ดังนั้นหนังสือตัดขาดฉบับนี้จึงไม่ควรเผยแพร่ให้คนนอกรู้

หลินตงจะไม่รู้ว่าภรรยาของเขากำลังคิดอะไรอยู่ได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม หากหลินมู่อิง ยังคงติดต่อกับครอบครัวของเธอต่อไป ซูเนี่ยนเจินจะไม่มีวันปล่อยให้เธอมีชีวิตที่ดีในที่สุด ถึงอย่างไรในอนาคตหลินมู่อิงก็ยังต้องถูกถลกหนังทั้งเป็นอยู่ดีหากเธอแต่งงานกับคนที่แม่เลี้ยงหามา

แน่นอนว่าซูเนี่ยนเจินต้องการขายเธอให้กับผู้ชายที่ไม่ดีอย่างยิ่งเพื่อแลกกับสินสอดราคาสูง หลินตงไม่รู้ว่าในอนาคตมู่อิงงจะต้องทนทุกข์ทรมานอีกขนาดไหน การตัดความสัมพันธ์พ่อลูกนับว่าเป็นหนทางที่ดีที่สุดที่เขาจะสามารถทำได้ในฐานะพ่อของลูกสาว

เธอโตแล้ว ปล่อยให้เธอตัดสินชะตากรรมของตัวเองเถอะ ในขณะนี้ หลินตงรู้สึกราวกับว่ามีก้อนหินกดทับหน้าอกของเขา และเขาหายใจได้อย่างยากลำบากเขาไอสองครั้งและสูบบุหรี่มวนใหญ่ ครั้งนี้เขาไอเพราะสำลักควันจริงๆ

"ตกลง!" ในที่สุดหลินตงก็พูดออกมา

เมื่อซูเนี่ยนเจินได้ยินคำพูดของสามี เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าหลินตงจะตัดสินใจเช่นนี้ ด้วยความโมโหซูเนี่ยนเจินตะคอกหลินตงออกมาเสียงดัง