บทที่ 4 การปรากฏตัวของมิติ

หลินมู่อิงไม่ได้มองย้อนกลับไปที่หลินตงเธออยากออกไปจากที่นี่เต็มที ออกไปจากสถานที่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังคำโบราณกล่าวเอาไว้ว่าการมีแม่เลี้ยงพ่อแท้ๆก็จะกลายเป็นพ่อเลี้ยงด้วยเช่นกันและสิ่งที่เธอพบเจอมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กสามารถพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี

“มู่อิง คราวหน้าเธอต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ ฉันล้มเหลวในการเป็นพ่อ...”

หลินตงลุกขึ้นและอยากจะเดินไปหาหลินมู่อิง แต่ขาของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งจนไม่สามารถที่จะขยับได้ ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ถึงแม้ว่าหลินตงจะรู้สึกละอายใจอยู่บ้างแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเขาทำได้แค่ทำใจยอมรับและบอกให้ลูกสาวดูแลตัวเองให้ดีเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้

“ฉันเข้าใจแล้ว และมันคงจะดีกว่าที่ฉันจะอยู่ที่นี่ คุณไม่ต้องห่วงถึงแม้ว่าฉันจะลำบากฉันก็จะไม่กลับมาหาพวกคุณนับตั้งแต่วันนี้พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก”

หลินมู่อิง ตอบกลับหลินตงโดยไม่มีคำว่า พ่อหลุดออกจากปากของเธอแม้แต่คำเดียว และเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลัง หลินมู่อิงไม่ได้กลับไปที่ห้องเล็ก ๆ คับแคบของเธอ ที่นั่นคือที่ที่ตระกูลหลินใช้เก็บข้าวของต่างๆ ของพวกเขา

เธอไม่แม้แต่เอาเสื้อผ้าติดตัวไปด้วยเพราะเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดอยู่บนตัวเธอในตอนนี้ ส่วนชุดอื่นๆนั้นแม้ว่าจะซักจนสะอาดแล้วแต่ก็มีรอยปะอยู่เต็มไปหมดและเก่าจนไม่รู้ว่าสีเดิมของเสื้อผ้าคือสีอะไร ที่บ้านตระกูลหลินแห่นงนี้ ไม่มีอะไรที่เธอจำเป็นต้องเอาออกไป เพราะเธอ...ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

หลินมู่อิงเดินออกจากประตูบ้านตระกูลหลินและมุ่งหน้าไปยังโรงงานเสื้อผ้าที่เธอทำงานอยู่ อีกสามวันก็จะถึงเวลาไปชนบทแล้ว และเธอจะขายงานของเธอตอนนี้ การทำงานในโรงงานเสื้อผ้าของรัฐสามารถหารายได้ได้มากกว่า 200 หยวน นี่แหละชามข้าวเหล็กในยุคนี้

เธอกลับไปที่โรงงานเสื้อผ้าและพบเพื่อนที่ดีของเธอคนหนึ่งและบอกเพื่อนของเธอว่าเธอต้องการขายงานของเธอและขอให้ช่วยหาคนมาซื้อตำแหน่งงาน ถึงแม้ว่าเงินเดือนจะไม่มากเท่าไหร่สำหรับตำแหน่งงานของเธอเพียงเดือนละ 20 หยวนเท่านั้น แต่เป็นงานที่มั่นคงและมีคนอีกหลายคนต้องการเข้ามาทำงานในโรงงานเสื้อผ้าแห่งนี้ หลินมู่อิงคิดว่าเธอจะสามารถขายตำแหน่งงานของเธอได้แน่นอน

“มู่อิง คุณตกลงจะไปชนบทจริงๆเหรอ ชีวิตที่นั่นมันยากลำบากมาก...” เถียนซูซูดึงหลินมู่อิงไปข้างๆ แล้วกระซิบ

“ไม่เป็นไรหรอก แม้ว่าชีวิตหลังจากออกจากที่นี่ไปจะยากลำบาก แต่มันก็ดีกว่าที่ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้เกี่ยวกับครอบครัวของฉัน ฉันอยู่ที่นี่ก็เป็นเพียงเครื่องมือหาเงินให้พวกเขาเท่านั้น บางทีการที่ฉันไปชนบทก็อาจจะโชคดีกว่านี้ก็ได้”

ขณะที่หลินมู่อิงกำลังพูดอยู่นั้น ไม่มีร่องรอยของความกังวลใจหรือทุกข์ใจแม้แต่น้อย เธอมีเพียงแววตาที่มุ่งมั่น นอกจากนี้เถียนซูซูยังคิดว่าเพื่อนของเธอรู้สึกจะตื่นเต้นมากกว่าที่ได้ไปชนบท

“ถ้าเธอตัดสินใจแล้วก็ดี ไปแล้วอย่าลืมเขียนจดหมายถึงฉันบ้าง”

เธอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องของหลินมู่อิงมาบ้าง หลินมู่อิง มีชีวิตที่ยากลำบากมากในตระกูลหลิน บางทีการไปชนบทอาจทำให้เหนื่อยกายมากขึ้น เพราะต้องทำงานท่ามกลางแสงแดด สำหรับคนที่เกิดในเมืองไม่เคยต้องทำงานหนักแต่มันก็เป็นเพียงแค่หนักกายตราบใดที่เราอดทน สำหรับหลินมู่อิงแล้วขอแค่เธอไม่ต้องได้รับความทุกข์ทางจิตใจก็พอแล้ว บางทีการไปชนบทก็อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

“ตกลงในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปถามดูว่าใครต้องการจะซื้อตำแหน่งงานนี้ของเธอ”

เถียนซูซูพูดออกมาด้วยความหดหู่เล็กน้อย ที่จริงแล้วในโรงงานเสื้อผ้า เถียนซูซูกับหลินมู่อิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันทั้งสองคนถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากที่สุด และแต่ละคนก็มีความทุกข์เป็นของตัวเอง

เถียนซูซูเองมีพี่สาวสองคนและน้องชายหนึ่งคน พี่สาวทั้งสองของเธอถูกพ่อแม่ของเธอหาคู่ให้แต่งงานออกไปแล้ว ถึงจะเรียกว่าแต่งงานแล้วแต่ความจริงก็ไม่ได้ต่างจากการถูกขายสักเท่าไร ถ้าเธอไม่อายุยังน้อยและมีงานประจำทำ เธอเองก็คงขายตัวไปแล้วเหมือนกัน

ตอนนี้หลินมู่อิงสามารถหลุดพ้นจากตระกูลหลินได้แล้ว แม้ว่าการไปชนบทจะยากลำบากก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป เถียนซูซูตบหลังมือของหลินมู่อิงแล้วเดินจากไปทันที การทำงานในโรงงานเสื้อผ้าของรัฐเป็นงานที่มีความมั่นคง

ยิ่งกว่านั้น ตำแหน่งงานของหลินมู่อิง ก็ไม่ใช่งานหนัก มันเพียงแค่เกี่ยวข้องกับการเย็บป้ายบนเสื้อผ้าและการเย็บยางยืดบนกางเกง ซึ่งถือว่าเป็นงานที่เบากว่าตำแหน่งงานอื่น และสามารถโอนย้ายงานได้ง่าย ไม่นานเถียนซูซูก็กลับมากับคนที่ต้องการซื้อตำแหน่งงานของเธอทั้งสองตกลงราคาและนัดหมายวันโอนย้ายตำแหน่งงานกัน