บทที่ 124

ข่าวเรื่องการตายของฉินเค่อเคอมาถึงในตอนเจ็ดโมงเช้า

เธอกระโดดออกจากหน้าต่างห้องของเธอในโรงแรมและตายคาที่

ตำรวจติดต่อฉินอันอันผ่านข้อมูลส่วนตัวที่ฉินเค่อเคอทิ้งไว้ในโรงแรม

ฉินเจี๋ยนั้นตายไปแล้วและหวังหว่านจือก็อยู่ต่างประเทศ คนเดียวที่จะไปรับศพฉินเค่อเคอได้ก็คือฉินอันอัน

ฉินอันอันยังไม่ตื่นดีในตอนที่เธอได้รับโทรศัพท์

หลังจากที่รับสายเธอก็คิดว่าตัวเองแค่ฝันไป

เมื่อเธอได้สติตื่นเต็มตา เธอก็ดูประวัติการโทรในมือถือและพบว่าเธอไม่ได้ฝันไป

เธอรีบลุกขึ้นและไปยังโรงแรมที่เกิดเหตุโดยที่ไม่ได้มีเวลากินอาหารเช้าด้วยซ้ำ

……

“เจ้านาย เธอกระโดดออกไปเองครับ เราเปิดประตูเข้าไปในห้องเธอ แต่ยังไม่ทันจะทำอะไร เธอก็หนีไปทางหน้าต่างและกระโดดออกไป เห็นได้ชัดว่าเธอน่าจะรู้สึกผิดอยู่”

ลูกน้องรายงานให้ฟู่ซื่อถิงฟัง

ฟู่ซื่อถิงจิบกาแฟและพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ไปเฝ้าดูฟู่เย่เฉินไว้”

ฉินเค่อเคอกับฟู่เย่เฉินนั้นเป็นพวกเดียวกัน

ฉินเค่อเคออยากจะฆ่าเขา ก็แปลว่าฟู่เย่เฉินเองก็ต้องคิดเหมือนกัน

อีกอย่างไม่แน่ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องคราวนี้อาจจะไม่ใช่ฉินเค่อเคอ

เธออาจจะแค่โดนใช้เป็นแพะรับบาปเท่านั้น

แต่เธอก็สมควรตายอยู่ดี

โรงแรมสถานที่เกิดเหตุนั้นโดนตำรวจปิดกั้นไว้

ตำรวจนำฉินอันอันเข้าไปในที่เกิดเหตุ

“คุณฉินครับ เราระบุได้แล้วว่าคนตายคือฉินเค่อเคอน้องสาวของคุณ แต่เราก็ยังต้องการให้คุณมาระบุตัวผู้ตาย” ตำรวจพูดกับฉินอันอัน “เวลาเสียชีวิตของเธอก็คือประมาณตีห้า และสาเหตุการเสียชีวิตก็คือตกจากที่สูง”

หัวใจของฉินอันอันเต้นรัว และเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบคอเธออยู่