บทที่ 125

เมื่อคิดเรื่องนี้ เธอก็กดเบอร์โทรหาฟู่เย่เฉิน

โทรศัพท์ดังอยู่สักพักก่อนที่จะมีคนรับสาย “อันอัน คุณโทรหาผมมีอะไรเหรอ?”

“ฟู่เย่เฉิน ฉินเค่อเคอตายแล้ว คุณรู้เรื่องนี้หรือยัง?”

“อะไรนะ? เธอตายแล้วเหรอ? ผมไม่รู้เลย ตอนนี้ผมกำลังเปลี่ยนชุดอยู่ในโรงพยาบาล… เมื่อวานผมคุยโทรศัพท์กับเธอทุกอย่างก็ดูปกติดี…”

“คุณไม่ได้ทะเลาะกับเธองั้นเหรอ?”

“เปล่า” น้ำเสียงของฟู่เย่เฉินลื่นไหลเป็นธรรมชาติ หลังผ่านไปอึดใจ เขาก็ดูเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ “ผมจำได้ว่าครั้งก่อนที่อาผมกลับมาจากมื้อเย็น เค่อเคอเองก็อยู่ด้วย พวกเขาสองคนดูไม่ค่อยพอใจกันเท่าไหร่ อาผมบอกว่าเธอคงจะอายุไม่ยืน แล้วเธอก็ดูกลัวมากเลยเพราะเรื่องนี้…”

ฉินอันอันเปลี่ยนสีหน้าทันที “เป็นไปไม่ได้ เมื่อวานกับวันนี้ฉันอยู่กับฟู่ซื่อถิง เขาไม่ได้ทำอะไรเลย”

ฟู่เย่เฉินถอนใจ “อันอัน ทำไมเวลาที่พูดถึงอาผมคุณถึงต้องสติแตกด้วย? ผมก็แค่บอกเรื่องที่ผมรู้ แล้วผมก็กล้าบอกแค่คุณ หากว่าตำรวจมาถามผม ผมไม่มีทางจะแฉอาของผมแน่นอน…”

ฉินอันอันตอบรับ “ฟู่เย่เฉิน ให้แน่ใจก่อนเถอะว่าการตายของฉินเค่อเคอไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ ตำรวจต้องขุดเรื่องนี้ไปจนถึงที่สุดแน่”

น้ำเสียงของฟู่เย่เฉินเย็นชาขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่ได้ทำ ผมไม่มีทั้งแรงจูงใจและสาเหตุที่จะต้องฆ่าเธอ อีกอย่างต่อให้ผมจะทะเลาะกับเธอ ผมก็คงไม่ฆ่าเธอ อันอัน ตั้งแต่ที่คุณไปตกหลุมรักอาของผม คุณก็ไม่เห็นผมในสายตาเลยสินะ”

“อย่ามาทำให้ฉันคลื่นไส้หน่อยเลย ตอนที่คุณไปมั่วอยู่กับฉินเค่อเคอ คุณยังเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างไหมล่ะ?” ฉินอันอันวางสายอย่างโกรธเกรี้ยว

ตำรวจถาม “คุณโทรคุยกับใครน่ะครับ?”

“ฟู่เย่เฉินค่ะ เขาเป็นแฟนของฉินเค่อเคอ” ฉินอันอันพูด เธอบอกเบอร์กับตำรวจ “ช่วงหลังฉินเค่อเคออยู่กับเขา เขาต้องรู้แน่ว่าทำไมเธอถึงกระโดดตึก”

……

ตอนบ่าย ฉินอันอันก็ออกมาจากสถานีตำรวจและเรียกรถแท็กซี่กลับไปที่บ้านแม่

หลังจากบอกแม่เรื่องการตายของฉินเค่อเคอ ฉินอันอันก็พึมพำว่า “แม่คะ หนูจำเธอไม่ได้เลย… มันมีแต่เลือดเต็มไปหมด… หนูไม่เห็นใบหน้าเธอด้วยซ้ำ”

จางหยุนกอดลูกสาวไว้แน่นและพูดอย่างโศกเศร้าว่า “อันอัน อย่ากลัวไปเบย นั่นมันชีวิตของหล่อน ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา เราก็แค่ใช้ชีวิตของเราก็พอ”

“ฟู่เย่เฉินบอกว่านี่เป็นฝีมือของฟู่ซื่อถิง…” น้ำเสียงฉินอันอันเย็นเยียบ “หนูไม่เชื่อหรอก หนูไม่เชื่อว่าฟู่ซื่อถิงจะฆ่าใครได้”

“ลูกถามฟู่ซื่อถิงหรือยัง?” จางหยุนถาม “ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนทำ เขาก็ต้องมีเหตุผลของเขา”

“แม่คะ ไม่ว่าเหตุผลคืออะไร ก็ไม่ควรจะเป็นเหตุให้เราฆ่าใครได้ ฉินเค่อเคอก่ออาชญากรรม เธอควรโดนกฎหมายลงโทษ”

“อันอัน ลุงของฉินเค่อเคอเองก็ทำผิดกฎหมาย แล้วเขาโดนลงโทษตามกฎหมายไหมล่ะ?” จางหยุนจับมือลูกสาวไว้ด้วยทั้งสองมือของเธอ “แม่ไม่ได้บอกว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องถูกต้อง แม่แค่จะบอกว่าสิ่งที่ฟู่เย่เฉินพูดไม่จำเป็นต้องจริงเสมอไป”

ฉินอันอันปรับอารมณ์ “แม่คะ หนูมาที่นี่เพื่อจะบอกแม่เรื่องนี้ฌ?๋ษฯํ็ฯ… หนูไปก่อนนะคะ… หนูอยากไปหาฟู่ซื่อถิง”