บทที่ 141

โทรศัพท์ดังขึ้นครู่หนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะรับสาย

“สวัสดีค่ะลุงโจว ฉันฉินอันอัน ไม่รู้ว่าลุงโจวยังจำฉันได้ไหม?”

“ฉินอันอัน? จำได้สิ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอแล้วบริษัทจะล้มละลายได้ยังไง?! เธอยังมีหน้าโทรหาฉันอีกเหรอ เธอไปไหนไม่รอดใช่ไหมถึงจะโทรมายืมเงินฉัน? ฉันจะบอกให้นะ ฉันไม่มีเงินให้เธอยืมหรอก!”

ฉินอันอันได้ยินน้ำเสียงที่โกรธเคืองของอีกฝ่าย จึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ฉันไม่ได้จะยืมเงิน ฉันแค่อยากถามว่าลุงว่ามีแผนจะเปลี่ยนงานเร็ว ๆ นี้ไหม?”

“เปลี่ยนงาน? ตอนนี้เธอจัดหางานแล้วเหรอ?”

ฉินอันอัน “ไม่ใช่ ฉันอยากสร้างฉินกรุ๊ปขึ้นมาใหม่ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากได้พนักงานคนก่อน ๆ ถ้าทุกคนยังเต็มใจที่จะกลับมา ฉันจะเสนอเงินเดือนให้คุณสองเท่าของเงินเดือนปัจจุบัน”

ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลตกตะลึง!

“ลุงโจวจะกลับมาไหม?” ฉินอันอันถาม

ผู้อำนวยการโจวสูดหายใจ “เธอมีเงินแล้วเหรอ? เธอรู้หรือเปล่าว่าถ้าเธอเพิ่มเงินเดือนเป็นสองเท่าจะเป็นเงินเท่าไหร่?”

ฉินอันอัน "ฉันจ่ายได้ค่ะ”

“ถ้าเธอจ่ายได้จริงอย่างที่บอก ฉันก็ยินดีจะกลับไป! ใครบ้างที่จะอยู่ได้โดยไม่มีเงิน!” ผู้อำนวยการโจวพูดอย่างรวดเร็วโดยไม่คิด “เธอรวยจริงเหรอ?!”

ฉินอันอัน “ก็ไม่เชิงว่ารวย แต่การสร้างฉินกรุ๊ปขึ้นมาใหม่ไม่ใช่ปัญหา จริงสิ คุณช่วยฉันสืบหน่อยว่าใครซื้อตึกฉินกรู๊ปไป ฉันอยากซื้อกลับมาค่ะ”

ผู้อำนวยการโจว “ดูเหมือนเธอจะจริงจังนะ! เธอรอก่อน...ฉันจะไปหาคำตอบเดี๋ยวนี้แหละ! ได้เรื่องยังไงฉันจะติดต่อกลับไป!”

ฉินอันอันมองนาฬิกา “วันนี้ดึกแล้ว ลุงโจวค่อยจัดการพรุ่งนี้เถอะ! ฉันโทรหาลุงเพราะฉันดีใจที่ได้กลับบ้านเกิด”

ถึงต่างประเทศจะดีแค่ไหน ก็ไม่ใช่บ้านเราอยู่ดี

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉินอันอันพารุ่ยลาไปดูโรงเรียนอนุบาลเอกชนแถวชุมชน

โรงเรียนอนุบาลในพื้นที่คฤหาสน์ระดับไฮเอนด์ย่อมเป็นโรงเรียนในระดับไฮเอนด์เหมือนกัน

โรงเรียนอนุบาลมีอาคารรูปทรงคล้ายปราสาท

“คุณฉิน ถ้าคุณกังวลว่าลูกจะไม่ชินกับที่นี่ คุณสามารถให้ลูกทดลองเรียนได้หนึ่งวันนะครับ” ครูใหญ่เห็นว่ารุ่ยลาสวยเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อย เขาจึงชอบเธอมาก

ฉินอันอันคุกเข่าลงและถามความคิดเห็นของลูกสาว “ลูกรัก ลูกอยากลองเรียนดูไหม? ถ้าลูกเรียนที่นี่ คุณยายจะได้สะดวกมารับมาส่ง”