บทที่ 142

รถโรลส์รอยซ์สีดำชะลอความเร็วและรอให้ประตูพับไฟฟ้าเปิด

ฉินอันอันแทบจะกอดเสี่ยวหานหันหลังกลับโดยไม่รู้ตัว

สักพักตัวรถก็แวบผ่านไปราวกับเงาดำ!

เสี่ยวหานมองรถหรูที่กำลังจะขับจากไป จากนั้นก็เงยหน้ามองแม่ที่มีท่าทางตื่นตระหนก เขาคิดว่าแม่อาจรู้จักคนที่อยู่ในรถคันนั้น

เสี่ยวหานไม่เคยเห็นแม่กลัวใคร

เขาเริ่มสนใจที่นี่เข้าแล้ว

หลังจากเข้าโรงเรียนแล้ว ผู้รับผิดชอบได้พาสองแม่ลูกเยี่ยมชมสภาพแวดล้อมภายในโรงเรียน

ที่นี่เป็นโรงเรียนพิเศษที่ดีที่สุดในประเทศเอมากจริง ๆ ไม่เพียงแต่สภาพแวดล้อมที่สวยงามเท่านั้น ครูและสิ่งอำนวยความสะดวกยังเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่ดีที่สุดในโลกอีกด้วย

แม้ว่าค่าเล่าเรียนจะแพงมาก แต่ฉินอันอันก็ค่อนข้างพอใจกับที่นี่

“เสี่ยวหาน มาลองที่นี่กันดีกว่าไหม? แม่จะมาส่งลูกทุกเช้าและจะมารับตอนเย็น โอเคไหม?” ฉินอันอันพาลูกชายออกไปคุยข้างนอก

ถ้าเสี่ยวหานส่ายหน้า เธอก็จะไม่บังคับเขา

แม้ว่าเขาจะแตกต่างจากคนทั่วไป แต่เขายังคงเป็นลูกชายที่เธอรักที่สุด

‘ไม่เห็นจะเป็นไร เธอจะสนับสนุนเขาไปตลอดชีวิต’

เวลานั้นเสี่ยวหานพยักหน้า

ฉินอันอันตกตะลึง

เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? ลูกตกลงแล้ว!

“ลูกตกลงเหรอ?” ฉินอันอันสูดหายใจลึก

เสี่ยวหานมองเธอด้วยแววตาที่สดใสและพยักหน้าอีกครั้ง

ฉินอันอันกอดเขา ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงก้าวแรก แต่ก็ถือเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

……

สิบโมงเช้า