บทที่ 153

จางเฉวียนปรายตามองกล่องของขวัญและบอกว่า “เย่เฉิน ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วนะคะ ฉันอยากจะเริ่มสร้างครอบครัวแล้วก็มีลูก”

“เฉวียนเฉวียน ผมก็เหมือนกัน ผมเองก็อยากสร้างครอบครัว เราลองคบกันก่อน หากว่าไม่มีปัญหาอะไร เราก็จะแต่งงานและมีลูกด้วยกัน” ฟู่เย่เฉินมองจางเฉวียนอย่างกระตือรือร้น

จางเฉวียนหลุบตาลง “พ่อของฉันมีเงื่อนไข หากว่าเราแต่งงานกัน ลูกคนแรกที่เกิดขึ้นมาไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงต้องใช้นามสกุลจาง”

สีหน้าของฟู่เย่เฉินเปลี่ยนไปทันใด

“หากว่าคุณรับข้อนี้ไม่ได้ มื้อนี้ก็ไม่ต้องกินกันแล้ว” จางเฉวียนคว้ากระเป๋าและเตรียมเดินออกไป

ฟู่เย่เฉินรีบคว้าแขนเธอไว้ “เฉวียนเฉวียน ผมไม่มีปัญหา ไม่ว่าลูกจะนามสกุลอะไรพวกเขาก็เป็นลูกของผม แต่ว่าพ่อแม่ของผมอาจจะใส่ใจกับเรื่องนี้… เอาแบบนี้ดีไหม เรื่องนี้จัดการได้ หลังแต่งงานเราก็มีลูกสองคน คนแรกก็ให้ใช้นามสกุลของคุณ ส่วนคนที่สองก็ใช้นามสกุลของผม”

จางเฉวียนถอนใจโล่งอกหลังจากได้ยินที่เขาพูด

“พ่อแม่คุณจะยอมเหรอคะ?”

ฟู่เย่เฉิน “ผมจะคุยกับพวกเขาให้ดี เฉวียนเฉวียนตั้งแต่ที่ได้ใช้เวลาหลายวันนี้กับคุณ ผมก็รู้แล้วว่าผมหลงใหลคุณมาก คุณทั้งสง่างาม มีรสนิยมและมีวุฒิภาวะ คุณยังสวยเหมือนสาว ๆ อายุยี่สิบต้น ๆ แต่มีเสน่ห์ต่างไปจากเด็กสาวพวกนั้นมาก”

จางเฉวียนหน้าแดงเพราะคำเยินยอ

เธอรับของขวัญไว้

ฟู่เย่เฉินคิดในใจว่า ‘ในที่สุดฉันก็ได้ผู้หญิงคนนี้มาครอง’

ตราบใดที่เขาได้แต่งงานเข้าจางกรุ๊ป สถานะเขาในหมู่สังคมชั้นสูงก็จะมั่นคง

เขาหยิบแก้วขึ้นมาจิบไวน์แดง

ที่มุมหางตาเขาก็เห็นร่างเล็ก ๆ

‘นั่นมันเด็กผู้หญิงที่จำผิดว่าเขาเป็นพ่อของเธอเมื่อวานนี้นี่’

เขาไม่คิดเลยว่าจะได้พบเด็กนี่อีกครั้ง

มีเด็กชายที่ตัวสูงกว่าเธอนิดหน่อยเดินจูงเธอมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำ

“เฉวียนเฉวียน ขอผมไปห้องน้ำหน่อยนะ” ฟู่เย่เฉินยิ้มบาง เขายืนขึ้นและเดินไปหาเด็กหญิง

ฟู่เย่เฉินรีบตามไปอย่างเร็ว

เสี่ยวหานได้ยินเสียงเร่งฝีเท้าและชำเลืองมองไปด้านหลัง

เมื่อได้เห็นฟู่เย่เฉิน เสี่ยวหานก็ดึงน้องสาวเข้าไปในห้องน้ำหญิงทันที