บทที่ 152

ฉินอันอันตาสว่างขึ้นมาทันที

เธอนั้นมีสัมผัสที่หกแรงกล้า

คนที่ฟู่สือถิงอยากช่วยต้องเป็นผู้หญิงคนที่เขาโหยหาอยู่แน่

เธอไม่สามารถอวยพรให้เขา และผู้หญิงคนนั้นได้

เธอขับรถไปตามถนน พลางเปิดแอร์แล้วสัมผัสลมเย็น ๆ ที่ออกมา

ฉินอันอันตัดสินใจจะกลับบ้านและพาลูกทั้งสองออกไปเที่ยวเล่น

หลังจากกลับมาที่ประเทศเอ เธอก็ยังไม่ได้พาพวกเขาออกไปซื้อของเลย

……

“แม่คะ แม่จะพาหนูกะพี่ไปเล่นที่ไหนคะ?” รุ่ยลาและจือหานนั่งอยู่ในคาร์ซีทเรียงกัน

เด็กทั้งสองนั่งอย่างเรียบร้อยเชื่อฟังอยู่ที่ด้านหลัง

ฉินอันอันก็ไม่รู้ว่าจะพาพวกเขาไปเล่นที่ไหน

ลูกทั้งสองของเธอนั้นดูโตกว่าอายุเมื่อเทียบกับเด็กรุ่นเดียวกัน

“พวกลูกอยากจะไปที่สวนสนุกไหม? ที่กลางเมืองมีสวนสนุกใหญ่อยู่นะ เหมือนปราสาทเลย” ฉินอันอันพูดอย่างกระตือรือร้น

รุ่ยลาถอนใจและพูดเสียงหวานว่า “แม่ อากาศร้อนไป เราหาที่เย็น ๆ อยู่ได้ไหม?”

ฉินอันอัน “งั้นเราไปสวนน้ำ แล้วเล่นน้ำกันไหม?”

รุ่ยลาก็ยังคงมุ่นคิ้ว “หนูไม่ชอบที่คนตั้งเยอะแยะมาแช่ในสระเดียวกัน… สกปรกจะตาย แม่ค่า ทำไมเราไม่ไปซื้อไอศครีมล่ะคะ?”

ฉินอันอัน “...”

ข้อสรุปอะไรกันนี่

เมื่อเห็นว่าแม่นิ่วหน้า รุ่ยลาก็รีบพูดเสียงอ่อนว่า “แม่คะ แค่พาเราขับรถเล่นเถอะ เสร็จแล้วแม่ก็พาเราไปกินอะไรอร่อย ๆ ทีหลัง พออิ่มแล้วเราก็กลับบ้านกัน”

จือหานที่พูดน้อยเหมือนกลัวพิกุลจะร่วง “ตกลง”

นี่คือการที่เขาเห็นด้วยกับความคิดของน้องสาว

ฉินอันอันพ่ายแพ้

เด็กสองคนดูเหมือนจะกลัวการเข้าสังคมและยิ่งไม่ชอบไปในที่คนแออัด