บทที่ 162

”ฉินอันอัน คุณทำแบบนี้เพื่อจะอวดว่าตอนนี้ตัวเองประสบความสำเร็จแล้วงั้นเหรอ?” เสียงของฟู่สือถิงเย็นชา

ฉินอันอันอึ้งไป

‘นี่เขาพูดเรื่องอะไรถึงได้โมโหขนาดนี้?’

‘อวดว่าประสบความสำเร็จเหรอ?’

‘อ๋อ นี่เกี่ยวกับเรื่องเปลี่ยนราคาในสัญญาสินะ?’

“แล้วการที่ขายให้ฉันแค่สองร้อยห้าสิบล้านมันเรื่องอะไรกัน?” ฉินอันอันพูดกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางแบบเดียวกัน “คุณจะยกให้ฉันหรือไง? ฉันไม่ต้องการหรอก”

คิ้วของฟู่สือถิงขมวดแน่น

เขาตระหนักแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขานั้นเลวร้ายมากจนไม่สามารถทนกันได้

ตอนที่เขาซื้อฉินกรุ๊ปมา เขาก็หาโอกาสที่จะมอบมันให้กับเธอ

ตอนนั้นเขาคิดว่าพวกเขาทั้งสองจะอยู่ด้วยกันไปอีกนานแสนนาน

เขาเคยคิดว่าจะให้ตึกฉินกรุ๊ปมาหากำไร

เขาขายให้เธอแค่สองร้อยห้าสิบล้านเพราะว่าเขาหาเหตุผลมา “ยก” ให้เธอไม่ได้

หากว่าเขาต้องการจะ “ยก” ให้เธอ แน่นอนว่าเธอต้องไม่ยอมรับไว้

“ถ้างั้นก็เอาตามราคาตลาด” ลูกกระเดือกของฟู่สือถิงขยับและน้ำเสียงก็ขุ่นเคือง “คุณไม่ต้องการความอนุเคราะห์จากผม และผมก็ไม่ต้องการน้ำใจของคุณ”

“โอเค ถ้างั้นก็รีบคืนเงินหนึ่งร้อยล้านที่เกินไปมาให้ฉัน” ฉินอันอันกำมือแน่นเพราะความโกรธ

เขาหายใจหนักหน่วงและไม่พูดอะไรอีก

เขาวางสายไป

ห้านาทีต่อมา เงินหนึ่งร้อยล้านก็ถูกโอนเข้าบัญชีของเธอ

เธอมองจำนวนเงินที่เขาส่งมา ดวงตาเห่อร้อน

เธออยากจะพูดกับเขาดี ๆ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะจบลงแบบนี้

เขาเป็นคนที่มีหนามรอบตัว เธอเองก็เหมือนกัน