บทที่ 163

”อ๋อใช่ ฉันนี่สมองหมูจริง ๆ หย่าได้ก็ดีแล้ว น่าจะหย่าไปซะตั้งนานแล้ว” หลีเสี่ยวเถียนถอนใจโล่งอก “พรุ่งนี้เธอว่างไหม? ฉันจะเลี้ยงมื้อใหญ่ฉลองที่เธอพ้นจากทะเลทุกข์มาได้”

ฉินอันอัน “ฉินซื้อตึกของฉินกรุ๊ปมาวันนี้ เดี๋ยวฉันน่าจะยุ่งมาก”

“อ้อ ฉันได้ยินมาจากเฮ่อจุ่นจือว่าเธอจ่ายไปตั้งหกร้อยล้าน เธอรวยมากจริง ๆ”

“ห้าร้อยล้านน่ะ” ฉินอันอันพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เมื่อเย็นเขาคืนฉันมาหนึ่งร้อยล้าน”

“โอ๊ย พวกเธอสองคนเล่นอะไรกันน่ะ?”

“ทำเส้นแบ่งให้มันชัดเจนไง”

“ใช่ เราต้องมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนกับเขา ผู้ชายคนนี้เฮงซวยมาก ต่อไปฉันจะบอกเฮ่อจุ่นจือให้อยู่ห่าง ๆ เขาหน่อย” หลีเสี่ยวเถียนพูดอย่างมุ่งมั่น

“ตอนนี้ก็ดึกแล้ว รีบเข้านอนเถอะ ฉันง่วงมากจนลืมตาไม่ขึ้นแล้วเนี่ย” ฉินอันอันรู้สึกง่วงจริง ๆ

เปลือกตาเธอเหมือนหนักอึ้งหลายกิโล

‘ฟู่สือถิงใช้เงินไปมากมายเพื่อสืออิ๋น และก็ทำไปเพราะความรักที่มีให้สืออิ๋น’

‘ก็ไม่เป็นไร’

ฉินอันอันปล่อยวางจากเขาแล้ว

เวลาเดียวกันที่อพาร์ตเม้นสุดหรู

ถังเชี่ยนได้แต่มองดูฟู่สือถิงตวาดถามข่าวอย่างเกรี้ยวกราด เขามึนตึงเหมือนมีคนเอาก้อนหินมาทุบหัว

สืออิ๋นเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้มาจากไหนก็ไม่รู้

เธออยู่กับฟู่สือถิงมาหลายปีแต่ก็ไม่เคยได้ยินเรื่องเธอมาก่อน ไม่ต้องถามเลยว่าเคยเจอสืออิ๋นไหม

สืออิ๋นที่หายตัวไปนี้มีทรงผมแบบเจ้าหญิงและใส่ชุดเจ้าหญิงสีชมพู

เธอจำได้ว่าฉินอันอันเคยบอกให้เธอแต่งตัวแบบนั้น

เธอไม่เคยเข้าใจว่าทำไมตอนนั้นฟู่สือถิงถึงได้โกรธมากขนาดนั้น แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นรูปของสืออิ๋น เธอก็เข้าใจ

ฟู่สือถิงไม่ยอมให้มีผู้หญิงอีกคนมามีทรงผมแบบเจ้าหญิงอยู่ใกล้ตัว

เพราะว่าสืออิ๋นนั้นพิเศษและไม่มีใครเลียนแบบเธอได้