บทที่ 169

รุ่ยลาอยู่ในอ้อมแขนของแม่ นิ้วก้อยพลางชี้ไปที่พี่ชาย “พี่เป็นคนพาหนูมาค่ะ”

“โถ่...เสี่ยวหาน ลูกรู้ได้ยังไงว่าแม่อยู่ที่นี่?” ฉินอันอันยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอไม่ได้ตำหนิเด็ก ๆ “ลูกบอกให้ลุงไมค์ตรวจสอบที่ตั้งของโทรศัพท์ของแม่เหรอ?”

เสี่ยวหานยักหน้า

ลุงไมค์เป็นคนสอนทักษะการแฮกให้แก่เสี่ยวหาน

ฉินอันอันไม่รู้ว่าตอนนี้ทักษะด้านเทคโนโลยีของเสี่ยวหานไปถึงขั้นไหนแล้ว

“ไป เรากลับบ้านกันเถอะ! ตอนนี้แม่ง่วงนอนมากเลย” สมองของฉินอันอันไม่สามารถคิดอะไรได้ตามปกติแล้ว

เธอออกจากโรงพยาบาลพร้อมลูกสองคน จากนั้นก็เรียกรถที่หน้าประตูและเธอก็หลับไปหลังจากขึ้นรถ

เวลาสิบเอ็ดนาฬิกายี่สิบนาที

เสิ่นอวี๋ได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกและบอกให้เธอไปโรงพยาบาลตี้ซาน

เสิ่นอวี๋มาถึงโรงพยาบาลตี้ซานและได้เจออิ๋นอิ๋นหลังได้รับการผ่าตัด

ศีรษะของเธอถูกพันด้วยผ้ากอซ เธอหลับตาและไม่มีเลือดบนใบหน้า!

ประมาณสองชั่วโมงต่อมา ฟู่สือถิงได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นอวี๋

“คุณฟู่! ฉันเจออิ๋นอิ๋นแล้วค่ะ! ตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล! ฉันได้ทำการผ่าตัดสมองให้เธอเรียบร้อยแล้วค่ะ!” เสียงของเสิ่นอวี๋ฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อย

ในช่วงสองชั่วโมงที่ผ่านมา เซิ่นหยูได้ทำการตรวจสมองของอิ๋นอิ๋น

พบว่าเธอได้รับการผ่าตัดสมองอย่างละเอียด!

เสิ่นอวี๋ถามพยาบาลว่าใครเป็นคนทำ และพยาบาลบอกว่าไม่รู้

ดังนั้น เสิ่นอวี๋จึงได้ยืมห้องผ่าตัดและแกล้งทำเป็นยุ่งอยู่ที่นั่น

เมื่อผ่านไปสองชั่วโมง เธอก็โทรหาฟู่สือถิงทันทีและสวมรอยทันที

ในเมื่อมีคนทำความดีไว้แล้วไม่แสดงตัว งั้นก็อย่ามาหาว่าเธอไม่เกรงใจ!

ฟู่สือถิงมาถึงโรงพยาบาลตี้ซานอย่างรวดเร็ว