บทที่ 170

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา

“ประธานฟู่ ผมเพิ่งติดต่อโรงพยาบาลตี้ซาน พวกเขาบอกผมว่าระบบกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลอยู่ระหว่างการบำรุงรักษา จึงไม่มีการบันทึกไว้ครับ”

เมื่อได้ฟังคำตอบของลูกน้อง ฟู่สือถิงก็ขมวดคิ้ว

บังเอิญขนาดนั้นเหรอ?

ไม่มีการบันทึกกล้องวงจรปิดจริง ๆ หรือจงใจไม่ให้ใครเห็นกันแน่?

“ลบข่าวและรูปภาพเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ทั้งหมดในอินเทอร์เน็ต!” ฟู่สือถิงสั่ง

“ครับคุณฟู่ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ”

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ข้อมูลออนไลน์ทั้งหมดเกี่ยวกับผู้สูญหายของฟู่สือถิง รวมถึงรูปถ่ายของอิ๋นอิ๋นก็ได้ถูกลบออกไป

......

คราวนี้ฉินอันอันหลับลึกมาก

เธอคงไม่ตื่นถ้าโทรศัพท์ของเธอไม่ดัง

หลีเสี่ยวเถียนโทรหาเธอรัว ๆ เธอรับสายหลังจากที่โทรศัพท์ดังนานกว่าหนึ่งนาที

“หาว...” ทันทีที่เธอเริ่มพูด เธอก็หาว

“ฉินอันอัน! อย่าบอกนะว่าเธอกำลังหลับอยู่! นี่มันเพิ่งหนึ่งทุ่มเอง เธองีบหรือนอนดึกกันแน่?” เสียงของหลีเสี่ยวเถียนดังขึ้น

ฉินอันอันขยี้ตาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

ท้องฟ้ายังสว่างอยู่

แต่อีกไม่นานก็จะมืดแล้ว

“เสี่ยวเถียน เธอมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า? ถ้าไม่มีอะไร ฉันจะนอนต่อ ฉันง่วงมากเลย” ฉินอันอันกอดหมอนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน

“เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเหรอ? เธอเป็นขโมยเหรอ?! เราตกลงจะเลี้ยงอาหารค่ำมื้อใหญ่ฉลองการหย่าของเธอกันไม่ใช่เหรอ? ฉันจองร้านไว้แล้ว ถ้าไม่มา ฉันจะห่ออาหารกลับไปให้เธอที่บ้านนะ! ส่งที่อยู่ของเธอมา!” หลีเสี่ยวเถียนพูดจริงจัง

"อย่าเลย...ส่งที่อยู่ร้านอาหารมาให้ฉันเดี๋ยวฉันตามไป” ฉินอันอันลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเกียจคร้าน

“เมื่อกี้เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าง่วงนอนมาก? ทำไมให้ฉันห่อไปให้ล่ะ! ฉันขโมยไวน์มาจากห้องเก็บไวน์ของพ่อฉันมาหนึ่งขวด... ฉันจะได้เอาไปฝากไว้ที่บ้านของเธอ แล้วเราค่อยนัดดื่มกันไง”