บทที่ 171

“เรามีนัดกัน แล้วฉันจะชวนเขามาทำไมล่ะ” หลีเสี่ยวเถียนเทไวน์ในแก้วแล้วยื่นให้เธอ “เมื่อคืนเธอไปทำอะไรมา? หมีแพนด้าใต้ตาของเธอแทบจะกลายเป็นสมบัติของชาติแล้ว”

ฉินอันอันยกแก้วไวน์ขึ้นแล้วจิบ “เมื่อคืนฉันดูละครจนดึก!”

“ฉันเชื่อก็บ้าแล้ว บนหน้าเธอเต็มไปด้วยสี่คำ ฝืนทำหน้ายิ้ม” หลีเสี่ยวเถียนถาม “เธอยังไม่ลืมฟู่สือถิงใช่ไหม?”

ฉินอันอันแทบจะพ่นเครื่องดื่มออกมา “หลีเสี่ยวเถียน ฉันดูติ๊งต๊องขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หลีเสี่ยวเถียนพยักหน้าอย่างแรง “ถึงเธอจะรวย แต่เธอก็เหมือนยัยบ๊องจริง ๆ”

อีกมุมหนึ่งของร้านอาหาร

เซิ่งเป่ยหยิบขวดไวน์และรินไวน์ให้ฟู่สือถิง

ร้านอาหารแห่งนี้เป็นร้านอาหารหรูที่ใกล้โรงพยาบาลที่สุด

“สือถิง ฉันจะไม่ถามเรื่องอิ๋นอิ๋น ที่ฉันนัดมาเพราะฉันอยากดื่มกับนาย” เซิ่งเป่ยกล่าว “จริงสิ หมอเสิ่นที่นายหามาเก่งขนาดนั้นจริง ๆ เลยเหรอ?”

ฟู่สือถิงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ “เธอผ่าตัดให้อิ๋นอิ๋น ตอนนี้อิ๋นอิ๋นยังไม่ฟื้น”

“โอ้...ถ้ามันได้ผล นายคิดว่าจะจ่ายเธอเท่าไหร่?” เซิ่งเป่ยเลิกคิ้วหนา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้

“แล้วแต่ว่าเธอต้องการเท่าไหร่”

“แล้วถ้าเธอไม่อยากได้เงิน แต่อยากได้นายล่ะ?” เซิ่งเป่ยตั้งสมมติฐาน “ฉินอันอันรับไม่ได้ว่าในใจของนายมีอิ๋นอิ๋น แต่ผู้หญิงบางคนอย่างถังเชี่ยนไม่สนใจเรื่องนั้น แล้วถ้าหมอเสิ่นคนนี้ไม่สนใจเหมือนกัน แค่อยากอยู่กับนาย นายจะทำยังไง?”

ฟู่สือถิงเหลือบมองเซิ่งเป่ย “เธออาศัยและทำงานที่ต่างประเทศ แต่เธอมาที่นี่ช่วงพักร้อน”

“ถ้านายยอมแต่งงานกับเธอ เธอก็สละชีวิตที่จะไปทำงานในต่างประเทศได้” เซิ่งเป่ยกล่าว “นายดึงดูดผู้หญิงเกินไปแล้ว”

“หมอเสิ่นไม่ใช่คนแบบนั้น” ฟู่สือถิงพูดน้ำเสียงหนักแน่น

เซิ่งเป่ยพยักหน้าและไม่พูดถึงเสิ่นอวี๋อีก

“สือถิง มองโต๊ะตรงหน้า นั่นหลีเสี่ยวเถียนหรือเปล่า?” เซิ่งเป่ยชี้ “ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามกับหลีเสี่ยวเถียน มองจากด้านหลังแล้วดูเหมือนฉินอันอันเลย”

เซิ่งเป่ยหรี่ตาหลังจากพูดจบเขาก็ลุกขึ้นและเดินไป

ฟู่สือถิงมองไปทางที่เขากำลังเดิน

ฉินอันอัน