บทที่ 172

แก้วของเธอยังมีไวน์ ในจานยังมีอาหารเหลืออยู่อีกเยอะ

ถ้าเขาไม่มา แน่นอนว่าเธอจะไม่อ้างเหตุผลที่จะไป

“พวกคุณกินกันตามสบายเลย! ผมจะไปเอง” หลังจากพูดจบเขาก็ก้าวขายาวเหยียดแล้วเดินจากไป

เซิ่งเป่ยถือแก้วไวน์แล้วเดินตามไปทันที “สือถิง! รอฉันด้วย!”

หลีเสี่ยวเถียนยกนิ้วให้ฉินอันอัน “อันอัน เธอสุดยอดเลย”

ฉินอันอันหน้าไร้เดียงสา “เขาอยากไปเองนะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันว่าเขายังมีความรู้สึกต่อเธออยู่” หลีเสี่ยวเถียนหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา “สายตาที่เขามองแสดงให้เห็นว่าเขายังรักเธออยู่”

ฉินอันอัน “หลีเสี่ยวเถียน เธอดูละครให้น้อยลงหน่อย เสี่ยงทำให้เพ้อเจ้อได้ง่ายนะ”

“เธอบอกว่าเมื่อคืนนอนดึกก็เพราะดูละครไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าดูละคร” ฉินอันอันจิบไวน์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ผู้ชายและความรักจะไม่มีวันสำคัญเท่ากับตัวฉันเองหรอก”

หลีเสี่ยวเถียนเห็นด้วยอย่างยิ่ง “อันอัน เธอพูดถูก! เธอเห็นไหม ฟู่สือถิงก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับแรก”

“อย่าไปพูดถึงเขาเลย กินข้าวกันเถอะ” ฉินอันอันพึมพำ “ฉันขับรถมาเอง เดี๋ยวฉันค่อยเรียกบริการขับกลับทีหลังก็ได้”

“ข้างนอกมีบริการขับรถกลับตั้งเยอะแยะ” หลีเสี่ยวเถียนพูด “อันอัน วันนี้ฉันอยากไปบ้านเธอ ทำไมเธอไม่ให้ฉันไปที่บ้านเธอล่ะ? ฉันยังไม่เคยไปบ้านใหม่ของเธอเลยนะ!”

หลีเสี่ยวเถียนรู้แค่ว่าเธออาศัยอยู่ในเขตสตาร์ริเวอร์ แต่เธอไม่รู้ว่าคฤหาสน์ของฉินอันอันคือหลังไหน

ฉินอันอันจิบไวน์ด้วยท่าทางอึดอัดใจ “ไว้วันหลังเถอะ! ตอนนี้บ้านของฉันยังรกอยู่เลย...”

“แม่เธอก็อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ? จะรกได้ยังไงกัน?”

“เอ่อ...” ฉินอันอันพยายามหาข้ออ้าง

ในเวลานี้ ฟู่สือถิงได้รับโทรศัพท์พลางเดินไปที่ประตูร้านอาหาร

หลีเสี่ยวเถียนมองร่างที่เร่งรีบของเขาแล้วพูดว่า “อันอัน ฟู่ซือถิงกำลังจะไปแล้ว”

ฉินอันอันหันหน้าไปเห็นร่างที่กำลังจะจากไป

‘เขารีบออกไปขนาดนั้น เพราะว่า...อิ๋นอิ๋นฟื้นแล้วเหรอ?’

ฟู่สืออิ๋นฟื้นแล้ว

เสิ่นอวี๋โทรหาฟู่ซ่อถิงและบอกให้เขากลับไปที่โรงพยาบาลโดยเร็ว

ห้องไอซียู