บทที่ 192

ฉินอันอันขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

“ทำไมถึงเรียก ‘โกลเด้นฯตัวนั้น’? คนอื่นเขาก็มีชื่อ” ฉินอันอันแก้ไขเขา “นี่คุณรู้จักการเคารพผู้อื่นหรือเปล่า?”

ฟู่สือถิง “เคารพเหรอ? คุณกำลังพูดกับผมเรื่องการเคารพงั้นเหรอ? คุณอยู่กับโกลเด้นฯตัวนั้นตั้งแต่ตอนที่เรายังไม่หย่ากัน พวกคุณเคารพผมหรือเปล่าล่ะ?”

“รบกวนคุณเข้าใจให้ชัดเจนด้วย สี่ปีก่อนฉันเอาข้อตกลงการหย่าให้คุณแล้ว เป็นคุณที่ไม่ยอมเซ็น!”

“ตราบใดที่ผมไม่เซ็น พวกเราก็ยังเป็นสามีภรรยากัน! คุณมีสิทธิอะไรสวมเขาผม?” ฟู่สือถิงถามเธอ

ฉินอันอันมองดูใบหน้าที่จริงจังของเขา จนเธอเกือบจะเชื่อแล้วว่าเขาถูกเธอสวมเขาจริง ๆ

“ฉันยอมรับตอนไหนว่าฉันอยู่กับเขาก่อนที่พวกเราจะหย่ากัน?” ฉินอันอันโต้กลับ “ทั้งหมดคือการคาดเดาของคุณเอง! คุณยืนกรานที่จะอนุมานว่าตัวเองถูกสวมเขา คุณจะโทษฉันให้ได้งั้นเหรอ?”

ฟู่สือถิงสูดหายใจเข้าลึก เพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง “โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวนั้นชื่ออะไร?”

“คุณอยากรู้ชื่อของเขาไปทำไม?” ฉินอันอันถามอย่างระแวดระวัง

“คุณไม่ได้บอกให้ผมเคารพเขาหรือไง? คุณไม่บอกชื่อเขา ผมจะเคารพเขาได้ยังไง!”

“โอ้…ถึงฉันบอกชื่อเขากับคุณ คุณก็ไม่เคารพเขาอยู่ดี” ฉินอันอันกลัวว่าเขาจะตรวจสอบข้อมูลของไมค์ ดังนั้นจึงไม่คิดที่จะบอกเขา “ฟู่สือถิง คุณเองก็มีแฟนใหม่แล้ว ในเมื่อพวกเราต่างก็มีชีวิตใหม่ก็อย่ามาพัวพันกันอีกเลย!”

หลังจากที่ฉินอันอันพูดจบ โทรศัพท์ของฟู่สือถิงก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเหลือบมองหน้าจอ

เป็นสายจากเสิ่นอวี๋

วันนี้คือวันเกิดของเสิ่นอวี๋

เมื่อวานนี้เสิ่นอวี๋ชวนเขาไปกินข้าวนอกบ้านด้วยกันในวันนี้

เพราะเสิ่นอวี๋บอกว่านี่เป็นวันเกิดปีแรกหลังจากกลับมาที่จีน ดังนั้นฟู่สือถิงจึงตอบตกลง

ตอนนี้เสิ่นอวี๋มาถึงร้านอาหารที่จองไว้แล้ว เลยโทรหาเขา เพื่อถามว่าเขาจะมาถึงเมื่อไหร่

เขามองหน้าจอโทรศัพท์แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ฉินอันอันเหลือบมองชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์เขาแล้วหันหลังกลับจะเดินไป

เขาคว้าแขนเธอเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอไป

เขายังคุยกับเธอไม่จบ

ถึงพวกเขาจะหย่ากันแล้ว แต่เขาก็ทนเห็นเธอปล่อยให้ตัวเองตกต่ำไม่ได้

โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวนั้นอย่างกับจิ๊กโก๋หน้าปากซอย!