บทที่ 193

เธอลองคิดถึงสาเหตุที่เสี่ยวหานโกรธแล้ว

เป็นไปได้ไหมว่าเพราะเธอขอร้องให้เขาพาเธอออกจากโรงเรียน เขาเลยถูกตำหนิ?

นอกจากข้อนี้แล้ว เธอคิดถึงสาเหตุอื่นไม่ได้เลย

เสี่ยวหานได้ยินคำขอโทษของเธอแล้ว ก็โกรธยิ่งกว่าเดิม!

นี่เธอยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ไม่ปกติระหว่างเธอกับฟู่สือถิง เป็นสาเหตุแม่ของเขาหย่ากับพ่อใช่ไหม?!

“เลิกตามฉันซักที!” เสี่ยวหานตะโกนใส่เธออย่างไร้ความปราณี “ฉันเกลียดเธอ!”

ฝีเท้าของอิ๋นอิ๋นหยุดชะงัก น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา

ป้าจางเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้วก็รีบเข้ามาประคองอิ๋นอิ๋นนั่งลงบนโซฟา “อิ๋นอิ๋น ไม่ต้องร้องนะคะ ในเมื่อเขาไม่อยากเป็นเพื่อนกับคุณ ถ้าอย่างนั้นคุณเลิกตามเขาเถอะค่ะ”

เสี่ยวหานอารมณ์เสียง่ายขนาดนั้น อิ๋นอิ๋นก็เป็นแบบนี้ มีแต่จะทำร้ายหัวใจตัวเองเท่านั้น

แต่อิ๋นอิ๋นไม่อยากเสียเสี่ยวหานเพื่อนที่ดีคนนี้ไป

ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวอย่างรุนแรงทันที

ป้าจางใช้สองมือจับศีรษะเธอไว้ทันที เพื่อไม่ให้เธอส่ายหัวอีก “อย่าส่ายหัวค่ะ ระวังจะปวดหัว คุณนั่งตรงนี้นะคะ ดิฉันจะไปถามเสี่ยวหานว่าต้องทำยังไงเขาถึงจะยอมเป็นเพื่อนกับคุณดีไหมคะ?”

เช่นนี้แล้วอิ๋นอิ๋นถึงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ป้าจางหยิบช็อคโกแลตสองชิ้นบนโต๊ะกาแฟแล้วเดินไปที่เสี่ยวหาน

“เสี่ยวหาน เมื่อก่อนฉันกับแม่ของหนูมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก” ป้าจางมีรอยยิ้มใจดีบนหน้า เธอวางช็อคโกแลตลงบนมือเสี่ยวหาน

เสี่ยวหานคิดถึงสายตาของแม่ที่เพิ่งมองเธอว่าใจดีมากจริง ๆ ดังนั้นจึงไม่ได้โยนช็อคโกแลตทิ้ง

“อิ๋นอิ๋นมีสติปัญญาแบบเด็ก ๆเท่านั้น ดังนั้นเธอไม่น่าจะทำเรื่องร้ายกาจกับหนูใช่ไหมล่ะจ๊ะ? ทำไมหนูถึงเกลียดเธอมากขนาดนี้ล่ะ?” ป้าจางถามเขา

“ผมเกลียดเธอ! ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล!” เสี่ยวหานพูดจบก็เดินไปทางประตู

ป้าจางไม่ได้ตามเขาไป

เธอคิดว่ารู้แล้ว เสี่ยวหานน่าจะรังเกียจความฉลาดน้อยของอิ๋นอิ๋น

ป้าจางรู้สึกเจ็บปวดใจแทนอิ๋นอิ๋นเล็กน้อย ทว่าเธอก็เกลียดเสี่ยวหานไม่ลง

มีเงาของฟู่สือถิงบนใบหน้าของเสี่ยวหาน

แต่เขาไม่ใช่ลูกของฟู่สือถิง

หรือว่ามันเป็นโชคชะตาพวกเขาเลยหน้าตาเหมือนกัน?