บทที่ 218

วิลล่าสตาร์ริเวอร์

มื้อเย็น

“อันอัน เว่ยเจินมาหาแม่เมื่อตอนบ่าย” จางหยุนยิ้มแย้ม “เขาบอกว่าจากนี้จะลงหลักปักฐานที่นี่…”

ฉินอันอันมองรอยยิ้มบนหน้าของแม่ และเดาได้ว่าเธออยากจะพูดอะไร

“แม่ หนูรู้ว่าแม่อยากให้หนูรีบหาผู้ชายแต่งงานด้วยไว ๆ แต่หนูขอร้องนะคะ อย่าทำท่าทางแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ไม่อย่างนั้นคนจะนึกว่าหนูอยากแต่งงานจนตัวสั่น!” ฉินอันอันพูดแกมขอร้อง “หนูเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่า ๆ เอง อายุยังไม่มาก! ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องมุมานะบากบั่นเพื่ออาชีพการงาน ไว้หนูประสบความสำเร็จมีชื่อเสียง แม่อยากจะได้หนุ่มหล่อแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น”

รอยยิ้มบนใบหน้าจางหยุนหายไป “แม่ไม่ได้เร่งรัดลูก…แม่แค่คิดว่าเว่ยเจินเป็นคนดีจริง ๆ ตอนลูกไปเมืองนอกก่อนหน้านี้ เว่ยเจินดูแลลูกเป็นอย่างดี! ทำไมลูกไม่คิดถึงความดีของเขาบ้างล่ะ?”

ฉินอันอัน “ใครดีกับหนู หนูก็ต้องอุทิศชีวิตให้งั้นเหรอคะ? ศาสตราจารย์หูชิงดีกับหนูยิ่งกว่านี้อีก!”

จางหยุน “…ได้! ลูกก็แกล้งตาบอดไปเถอะ! เว่ยเจินนั้นดีจริง ๆ ถ้าลูกพลาดโอกาสไปแล้ว ลูกอาจจะหาผู้ชายที่ดีขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้วในอนาคต”

“แม่มั่นใจในตัวหนูหน่อยได้ไหมคะ? จากนี้จะต้องมีผู้ชายมาสนใจหนูแน่ ๆ ค่ะ” ฉินอันอันปลอบใจแม่ “อีกอย่าง แม่ถามความคิดเห็นเด็กสองคนหรือยังคะ? พวกเขาไม่อยากมีพ่อเลี้ยงหรอกนะ”

ฉินอันอันขยิบตาให้เด็กทั้งสอง

รุ่ยลาแสดงความเห็นอย่างเชื่อฟัง “ถึงหนูจะไม่อยากได้พ่อเลี้ยง แต่ถ้าเป็นผู้ชายที่แม่ชอบ หนูฝืนใจยอมรับก็ได้ค่ะ”

เห็นได้ชัดเลยว่าลูกสาวไม่เข้าใจสิ่งที่ดวงตาของคนเป็นแม่ต้องการจะสื่อออกไป

ฉินอันอันฝากความหวังไว้ที่ลูกชาย

เสี่ยวหาน “คุณยาย กินข้าวเถอะครับ”

จางหยุน “ตกลงจ้ะ ยายไม่พูดแล้ว ยายกลัวว่าแม่ของหลานจะมาเสียใจทีหลัง ดังนั้นถึงได้เตือนเธอ ในเมื่อเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ยายก็จะไม่มานั่งกลุ้มใจเปล่า ๆ แล้ว”

ฉินอันอันยิ้มและพูดว่า “แม่คะ ถ้าแม่เป็นแม่สื่อแม่ชักได้ดีขนาดนี้ แม่ช่วยไมค์ได้นะคะ ช่วงนี้ไมค์ไปที่บาร์ทุกวันเลย เขาน่าจะอยากมีคู่”

จางหยุนพูดอะไรต่อไม่ถูก “…”

……