บทที่ 237

ถ้าเธอรู้ว่ามีสองสิ่งนี้อยู่ข้างใน เธอคงไม่เสี่ยงเอากล่องนี้กลับมา

อย่างไรก็ตาม นับว่าคงยากมากที่จะเอาไปคืนโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

ถ้าไม่มีเรื่องบังเอิญ เธอคงไม่กล้าไปบ้านพ่อจอมวายร้ายคนนั้นอีก

‘ช่างเถอะ! เก็บกล่องนี้ไว้ใต้เตียงก่อนแล้วกัน!’

ก็แค่ซีดีกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ไม่ใช่ของสำคัญอะไรหรอก

หลังจากที่เสี่ยวหานคืนโน๊ตบุ๊ค เขาก็กลับเข้าไปในห้อง รุ่ยลาผล็อยหลับไปแล้ว

ในอีกห้องหนึ่ง ฉินอันอันนอนไม่หลับ

อาจเป็นเพราะในระหว่างวัน เธอนอนมากเกินไป ตอนนี้เธอจึงตื่นตัวอย่างมาก

คนตื่นตัวถ้าไม่มีอะไรทำก็จะเกิดความคิดฟุ้งซ่านได้ง่าย

อย่างเช่น ตอนนี้เธอกำลังคิดถึงฟู่สือถิงอย่างบ้าคลั่ง

ในสมองมีแต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา ในลมหายใจมีแต่กลิ่นกายของเขา

เธอยังจำความรู้สึกและความอบอุ่นของผิวสัมผัสของเขาได้

ถ้าเมื่อคืนไม่มีเขา เธอคงตายหรือไม่ก็นอนอยู่ในห้องไอซียูไปแล้ว

มีหลายอย่างที่เธออยากพูดแต่ก็ไม่กล้า

เขาไม่ใช่สามีของเธอแล้ว

เขามีอิ๋นอิ๋นในใจ และมีเสิ่นอวี๋อยู่ข้างกาย

เธอเป็นแค่อดีตภรรยาของเขา

ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มีวันย้อนกลับมาได้

น้ำตาของเธอไหลออกมาจากหางตา

เธอหลับตาลงและบังคับตัวเองเลิกคิดเรื่องนี้

ชีวิตมนุษย์มันไม่มีทางสมบูรณ์แบบ

ตอนนี้เธอมีเสี่ยวหาน รุ่ยลา มีของตัวเอง เธอมีความสุขมากกว่าคนจำนวนเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นของคในโลกนี้

เธอไม่ควรโลภมากเกินไป

สามวันต่อมา

เสิ่นอวี๋พบว่าประจำเดือนของเธอมาช้าไปหนึ่งสัปดาห์

เพราะปกติประจำเดือนของเธอจะมาตรงเวลาตลอด เธอจึงเริ่มสงสัย

เธอไปที่ร้านขายยาแต่เช้าและซื้อแท่งทดสอบการตั้งครรภ์