บทที่ 238

สิบนาทีต่อมา

ฟู่เย่เฉินปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นอวี๋

เขายังสวมชุดนอนและรองเท้าแตะ

ผมของเขายุ่งเหมือนหมากัดกันเพราะเขารีบมาหลังจากรับสาย

เขาอยากโกรธ!

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมในสายเมื่อสักครู่ เสิ่นอวี๋ถึงได้หยาบคายกับเขาขนาดนี้?

สิ่งที่เกิดขึ้นในโรงแรมครั้งที่แล้วเขาไม่ได้เป็นคนวางแผน เขาเองก็เป็นเหยื่อ!

แต่เมื่อเขาเห็นดวงตาแดงก่ำของเสิ่นอวี๋ ความโกรธของเขาก็หายไปในทันที

“หมอเสิ่น คุณเป็นอะไรไป?” ฟู่เย่เฉินกระแอมในลำคอ “อาของผมคงไม่ได้บอกเลิกคุณใช่ไหม?”

เสิ่นอวี๋ยิ้มเย็นชาและพยุงตัวขึ้นโดยจับต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ

“ฟู่เย่เฉิน ฉันท้อง!” เธอกัดฟันพร้อมกลิ่นเลือดฉุนในปาก “เขาเป็นลูกของคุณ!”

มุมปากของฟู่สือถิงกระตุกเพราะไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้? เราแค่นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวเอง...” คำสุดท้ายยังไม่ได้ถูกพูดออกมา

เสิ่นอวี๋แกว่งกระเป๋าในมือขึ้นมากระแทกร่างของเขา!

“ไอ้สารเลว! ไอ้ชั่ว! ทุกอย่างเป็นเพราะแก!” เสิ่นอวี๋ด่าพลางทุบตีเขา “ตอนนี้ฉันควรทำยังไง?! บอกฉันที! ฉันควรทำยังไง?!”

ฟู่เย่เฉินกุมหัวตัวเองด้วยมือทั้งสองข้างแล้วตอบเธอโดยไม่ต้องคิดว่า “ทำแท้งสิ! จะทำอะไรได้อีก? ถ้าอาของผมรู้ว่าคุณกำลังตั้งท้องลูกของผม เขาต้องฆ่าผมแน่ ๆ!”

เมื่อเสิ่นอวี๋ได้ยินคำตอบของเขา น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาอีกครั้ง “ฉันก็อยากทำแท้งเหมือนกัน! แค่คิดว่าเด็กในท้องเป็นลูกของคุณ แค่นี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกแย่แล้ว!

แต่ถ้าฉันทำแท้งเด็กคนนี้ ฉันคงไม่สามารถท้องได้อีกตลอดไป!

เสิ่นอวี๋หมดแรง

เธอนั่งยอง ๆ เอามือกุมหัวแล้วร้องไห้อย่างขมขื่น

ฟู่เย่เฉินเกิดตระหนักบางอย่างได้

ไม่แปลกใจเลยที่เธออารมณ์เสียขนาดนี้

ถ้าไม่สามารถทำแท้งได้ เรื่องนี้จะยุ่งยากมากแค่ไหน

เขาคุกเข่าลงข้าง ๆ เธอแล้วใช้มือใหญ่ลูบหลังเธอเพื่อปลอบใจ