บทที่ 258

”ไมค์! รีบขับรถตามเขาไปเร็ว!” จางหยุนกังวล

ไมค์ “ครับ!”

หลังจากที่ไมค์ขับรถตามเขาไป จางหยุนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คุณยาย แม่จะเป็นไรไหมคะ? หนูเป็นห่วงแม่จังเลยค่ะ!” ดวงตาของรุ่ยลาเปลี่ยนเป็นสีแดง มือเล็ก ๆ กำเสื้อของจางหยุนไว้แน่น

จางหยุนอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพูดว่า “แม่ของหลานแค่เป็นไข้ ไม่ได้ป่วยร้ายแรง พอถึงโรงพยาบาลหมอจะให้เธอกินยาลดไข้ เมื่อไข้ลดลง เธอจะหายเป็นปกติ”

“อ้อ...ฟู่สือถิงมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?” รุ่ยลาลางสังหรณ์ไม่ดี

จางหยุนขมวดคิ้ว “ยายก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่แม่ของหลานป่วย เขาคงไม่ก่อเรื่องหรอก”

ฟู่สือถิงห่อฉินอันอันด้วยผ้าห่มแล้วอุ้มลงไปชั้นล่าง

แม้ว่าจางหยุนจะมีอคติกับเขา แต่เธอก็ไม่เห็นว่าเมื่อสักครู่เขามีพฤติกรรมที่แปลก ๆ

ผู้ชายจะสนใจคุณหรือไม่สามารถดูได้จากการกระทำ

ไม่ว่าตอนนี้เขาจะมีผู้หญิงกี่คน แต่เขาก็ยังรู้สึกกับฉินอันอัน

ดังนั้น ฉินอันอันก็ไม่น่าตกอยู่ในอันตราย

โรงพยาบาล

ฟู่สือถิงอุ้มฉินอันอันไปที่ห้องฉุกเฉิน

ขณะที่ไมค์ตามมาถึง ฉินอันอันก็ได้รับยาทางเส้นเลือดแล้ว

“ฟู่สือถิง! คุณวิ่งเร็วชะมัด!” ไมค์หอบ “คุณส่งฉินอันอันมาให้ผม!”

ห้องฉุกเฉินไม่มีเตียง ดังนั้นฟู่สือถิงจึงอุ่มฉินอันอันไว้

“คุณอย่าเข้ามาขวาง!” ฟู่สือถิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“ผมขวางเหรอ? ถ้าคุณไม่ผลักผมออก ผมก็พาฉินอันอันมาหาหมอได้!” ไมค์ท้าวเอวแล้วอธิบายเหตุผลกับเขา

คนไข้ที่อยู่รอบตัวต่างก็มองมาที่พวกเขา

“คุณอยากเป็นข่าวรึไง?” ฟู่สือถิงถามเขา “เงียบซะ!”

ไมค์มองไปรอบ ๆ แล้วก็เงียบไปอย่างไม่เต็มใจ