บทที่ 263

“คุณฟู่ เราบังเอิญได้ยินมาว่าคุณเสิ่นอวี๋ก็กำลังมองหาหมออยู่เหมือนกัน” อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์คือนักสืบเอกชนที่ฟู่สือถิงหามาจากต่างประเทศ มีหน้าที่รับผิดชอบในการหาหมอที่สามารถรักษาอิ๋นอิ๋นได้ “คนที่คุณเสิ่นกำลังตามหาคือหมอผู้ชายวัยกลางคน สูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบครับ”

ฟู่ซื่อถิงขมวดคิ้ว “ทำไมเธอถึงต้องการเจอหมอผู้ชายคนนี้?”

นักสืบเอกชนกล่าว “ผมเดาว่าเธอกำลังมองหาหมอคนนี้เพื่อให้มารักษาอิ๋นอิ๋นด้วยกันครับ”

ความหวังฉายแวววับในดวงตาของฟู่สือถิง “เราต้องหาหมอผู้ชายคนนี้ให้ได้ก่อนที่เธอจะเจอ!”

นักสืบเอกชน “ครับ ผมได้ข้อมูลส่วนตัวมาด้วยว่าศาสตราจารย์หูชิงรับเขาเป็นลูกศิษย์คนสุดท้ายก่อนจะปิดรับ ข้อมูลของศิษย์คนนี้เป็นความลับ และเขาได้เข้าร่วมงานในห้องปฏิบัติการของศาสตราจารย์หูชิงตลอดกระบวนการด้วย”

ฟู่สือถิงพูดอย่างจริงจัง “เป็นไปได้ไหมที่ศิษย์คนนี้คือหมอผู้ชายวัยกลางคนที่เสิ่นอวี๋กำลังมองหาอยู่?”

นักสืบเอกชน “ครับ ผมก็เดาแบบนั้นเหมือนกัน”

……

เวลาห้าโมงเย็น ฟู่สือถิงไปรับอิ๋นอิ๋นที่โรงเรียนนานาชาติแองเจลากลับบ้านด้วยตนเอง

เมื่อมาถึงลานจอดรถก็บังเอิญเจอฉินอันอันที่มารับเสี่ยวหานพอดี

ทั้งสี่คนจ้องหน้ากันที่ลานจอดรถ

ฟู่สือถิงรีบละสายตาแล้วพยุงอิ๋นอิ๋นเข้าไปในรถ

หลังจากที่ฉินอันอันเห็นเสี่ยวหานขึ้นไปนั่งบนเบาะนิรภัยแล้ว เธอก็ลงที่นั่งคนขับ

รถทั้งสองคันสตาร์ทพร้อมกัน หมุนกลับพร้อมกัน และขับไปที่ประตูโรงเรียนพร้อมกัน

โชคดีที่ประตูโรงเรียนค่อนข้างกว้างขวาง

มีรถสองคันขับออกมาจากประตูโรงเรียนพร้อม ๆ กัน รถคันหนึ่งเลี้ยวไปทางซ้าย ส่วนอีกคันเลี้ยวไปทางขวา

หลังจากที่รถขับออกไป เสี่ยวหานก็พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย “แม่ ผมอยากย้ายโรงเรียน”

อิ๋นอิ๋นมักจะแอบมองเขาอยู่นอกประตูห้องเรียนเสมอ

เขาทนไม่ไหวแล้ว

เริ่มแรกที่เขาเข้ามาในโรงเรียนนานาชาติแองเจลาก็เพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างฟู่สือถิงกับอิ๋นอิ๋น

ตอนนี้เขารู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว เขาจึงไม่อยากไปที่โรงเรียนนี้อีก

“จะย้ายไปไหน? ลูกเต็มใจที่จะเรียนและอยู่กับเด็กคนอื่น ๆ ไหม?” ฉินอันอันถาม

เสี่ยวหานเงียบ

จริง ๆ แล้วโรงเรียนแองเจลาค่อนข้างดี