บทที่ 288

ฉินอันอันดูนิตยสารด้วยท่าทางสงบ

จู่ ๆ นิตยสารก็ถูกดึงออกไป

“เธอไม่รำคาญบ้างเหรอ?” หลีเสี่ยวเถียนดึงเธอลุกขึ้นจากโซฟา “ซวยจริง ๆ เลย! ขนาดมาซื้อเสื้อผ้ายังเจอคนที่เกลียดอีก”

หลีเสี่ยวเถียนจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้เสิ่นอวี๋ได้ยิน

ฉินอันอัน “ร้านเปิดตรงนี้ ใคร ๆ ก็มาได้”

“นั่นแหละที่ฉันบอกว่าซวยจริง ๆ! ไม่ซื้อมันแล้ว! ไปเถอะ” หลีเสี่ยวเถียนจับมือฉินอันอันและต้องการดึงเธอออกไป

ฉินอันอัน “ทำไมเธอถึงขี้ขลาดขนาดนี้?”

ประโยคนี้ทำให้หลีเสี่ยวเถียนตกตะลึง

‘จริงสิ!’

‘ทำไมเธอขี้ขลาดขนาดนี้?’

‘เธอไม่ได้กลัวเสิ่นอวี๋’

‘แล้วจะหนีทำไม?’

หลีเสี่ยวเถียนสุ่มหยิบเสื้อผ้าสองสามตัวจากชั้นวาง แล้วจูงฉินอันอันไปที่แคชเชียร์

“รูดบัตรเครดิตของคนอื่นแล้วไง น่าภูมิใจตรงไหน? แถมยังจะพูดเสียงดังอีก สงสัยกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าเกาะผู้ชายกิน” หลีเสี่ยวเถียนพูดประชดแกมยิ้ม “ใช้เงินตัวเองสิถึงเรียกว่าน่าภูมิใจ!”

แม้ว่าเธอจะไม่ได้เอ่ยชื่อเสิ่นอวี๋ แต่เสิ่นอวี๋ก็หันกลับมามองหลังจากได้ยินคำเยาะเย้ยของเธอทันที

“อ้าว! คุณเสิ่นนี่นา?” หลีเสี่ยวเถียนทำท่าทางตกใจและพูดด้วยสีหน้าเกินจริง “คุณเสิ่นมาซื้อของเหรอคะ? ทำไมแฟนไม่มาด้วยล่ะ? ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้คุณกับแฟนสวีทกันมาก หรือจะเป็นเรื่องโกหก? ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงให้บัตรเครดิตมาล่ะ? ใครบ้างไม่มีบัตรเครดิต ใช่ไหมคะคุณเสิ่น?”

สีหน้าของเสิ่นอวี๋ดำคล้ำเหมือนแบล็คการ์ดในมือของเธอ

เธอรู้ว่าหลีเสี่ยวเถียนเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลหลี ตระกูลของเธอมีห้างสรรพสินค้าทั่วประเทศและมีทรัพย์สินมูลค่ามหาศาล

และยังนึกออกว่าตอนนี้ฉินอันอันเป็นถึงประธานของฉินกรุ๊ปและร่ำรวยเช่นกัน

แม้ว่าฟู่สือถิงจะให้บัตรสำรองและอนุญาตให้เธอใช้ได้ตามที่เธอต้องการ แต่ถ้าไม่มีฟู่สือถิง เงินของเธอเองคงเทียบกับพวกเธอทั้งสองคนไม่ได้

พนักงานเก็บเสื้อผ้าที่หลีเสี่ยวเถียนเอามาที่แคชเชียร์ใส่ถุง