บทที่ 289

“ก็ดีใจแหละ! ฉันกับแฟนเก่ายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน!”

ฉินอันอันไม่มีอะไรจะพูด

“อันอัน บางทีพวกเขาอาจจะแต่งงานกันจริง ๆ ก็ได้นะ” หลีเสี่ยวเถียนพูดเรื่องเดิมต่อ “เสินอวี๋เป็นที่ชื่นชอบของคุณนายใหญ่ฟู่ และฟู่สือถิงก็ดูเหมือนจะคิดแบบนั้น ฉันกับเฮ่อจุ่นจือเดาว่าถ้าตรุษจีนปีหน้า การผ่าตัดครั้งที่สองของอิ๋นอิ๋นผ่านไปได้ด้วยดี เขาจะแต่งงานกับเสิ่นอวี๋แน่นอน”

ฉินอันอันพูดอย่างใจเย็น “ยินดีกับพวกเขาด้วย”

“เธอก็คอยดูสิ!” หลีเสี่ยวเถียนกังวลแทนเธอ “เธอยังสาวขนาดนี้ ลูกของเธอทั้งสองคนก็มีแม่ของเธอคอยดูแล และเด็ก ๆ ก็เข้าโรงเรียนแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมาก เธอสามารถเต็มที่กับชีวิตได้เลย”

“ฉันจะเต็มที่กับชีวิตแน่” ฉินอันอันยิ้ม “เธอหยุดมองฉันด้วยสายตาสงสารได้ไหม? เป็นโสดมันไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย?”

“ฉันคิดว่าเธอไม่มีความสุข” หลีเสี่ยวเถียนพูดด้วยท่าทางอุดอู้

“เธออย่าคิดอะไรไปไกล ถ้าเธอว่างมากก็วางแผนงานแต่งงานล่วงหน้าเสียสิ!”

“โอ้! งั้นเธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันสิ”

“ฉันมีลูกสองคนแล้วนะ จะเป็นเพื่อนเจ้าสาวของเธอได้ยังไง?”

“ใครเป็นคนกำหนดว่าผู้หญิงที่แต่งงานมีลูกแล้ว เป็นเพื่อนเจ้าสาวไม่ได้? ฉันอยากให้ใครเป็นเพื่อนเจ้าสาวก็เป็นได้ทั้งนั้นแหละ” หลีเสี่ยวเถียนพูดชัดเจน “พอดีเลย ลูกสองคนของเธอจะได้เป็นเด็กโปรยดอกไม้ให้ฉันด้วย”

ฉินอันอันพูดไม่ออก

เมื่อโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอก็หยิบขึ้นมาและเห็นว่าเป็นเจ้าหน้าที่หลี่ เธอจึงรับสายทันที

“คุณฉิน หวังฉีเทียนยื่นอุทธรณ์ด้วยหรือครับ? ผมเพิ่งได้รับกำหนดการช่วงตรุษจีนจากศาลฎีกา คดีของหวังฉีเทียนต้องรอหลังตรุษจีนถึงจะมีการพิจารณาโทษ คุณฉลองตรุษจีนให้สบายใจก่อนดีกว่าครับ”

“ได้ค่ะ ลำบากคุณแล้ว!”

“คุณไม่ต้องกังวล คำอุทธรณ์ของเขาแค่ช่วยชะลอเวลาเท่านั้น ไม่ได้มีผลต่อการพิจารณาคดีครับ”

“ค่ะ ฉันมั่นใจในระบบตุลาการของประเทศเรา”

......

ตกเย็น ฉินอันอันหิ้วถุงทั้งใบใหญ่และใบเล็กกลับเข้าบ้าน

ทันทีที่เธอเข้าไปในบ้าน เด็กทั้งสองคนก็เข้ามาหยิบถุงใส่ของจากมือของเธอ