บทที่ 293

ท่ามกลางฝูงชน

“ปราสาทหิมะอยู่ไหนคะ?” ฉินอันอันถามเว่ยเจิน

คนเยอะเกินไป เธอกลัวว่าลูกทั้งสองคนจะเป็นอันตราย

เธอจึงเลยอยากไปชมปราสาทหิมะ

“ด้านหลังลานสกี” เว่ยเจินชี้ให้เธอดู

นักท่องเที่ยวในบริเวณใกล้เคียงได้ยินการสนทนาของพวกเขา จึงพูดด้วยความหวังดี “คุณจะไปปราสาทหิมะเหรอคะ? วันนี้ปราสาทหิมะไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมค่ะ! ฉันได้ยินมาว่ามีคนเหมาจองไว้แล้ว”

“ปราสาทหิมะใหญ่ขนาดนี้ถูกเหมาจองไว้แล้วเหรอ?” เว่ยเจินรู้สึกประหลาดใจ

“ใช่ค่ะ! พวกคนรวยสมควรตาย! มาตอนไหนไม่มา ดันมาเหมาช่วงตรุษจีน! ให้ตายเถอะ! วันนี้คนไปลานสกีกันเยอะมากเพราะปราสาทหิมะถูกเหมาไปแล้ว” นักท่องเที่ยวพูดอย่างโกรธเคือง

เว่ยเจินพูดกับฉินอันอันอย่างอึดอัดใจ “ลองเข้าไปดูก่อนก็ได้ ฉันจะลองคุยกับคนที่เหมาดู”

ไม่อย่างนั้นจะมาเสียเที่ยว

ใช้เวลาขับรถจากตัวเมืองมาที่นี่เกือบสองชั่วโมง

ระหว่างทางมาที่นี่ เด็กทั้งสองคนก็มีความสุขมาก!

ถ้าพวกเขาเข้าไปในปราสาทหิมะไม่ได้ เด็กทั้งสองคนคงจะผิดหวังมากแน่นอน

ฉินอันอันพยักหน้าและยิ้มเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย “ถ้าเราเข้าไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ เรามองวิวด้านในจากข้างนอกก็ได้ค่ะ! และทิวทัศน์บริเวณนี้ก็สวยงามมากเช่นกัน แค่เข้าไปใกล้ ๆ แล้วถ่ายรูปก็ดีแล้ว "

เว่ยเจินพยักหน้า “อันอัน ฉันขอโทษนะ! ฉันน่าจะเช็คในอินเตอร์เน็ตก่อนมา”

“ไม่ใช่ความผิดของพี่เลย คราวหน้าเราค่อยมากันใหม่ก็ได้”

“อืม”

ที่ปราสาทหิมะ

อิ๋นอิ๋นเดินผ่านปราสาทในฝันที่แกะสลักจากน้ำแข็งไปมาอย่างมีความสุข

ฟู่สือถิงหยิบกล้องมาถ่ายใบหน้ายิ้มแย้มของเธอ

เสิ่นอวี๋ยืนมองฉากอันอบอุ่นนี้อยู่ใกล้ ๆ

“สือถิง ฉันถ่ายรูปคู่ให้!” เสิ่นอวี๋เริ่มพูด

ฟู่สือถิงยื่นกล้องให้เธอแล้วเดินไปหาอิ๋นอิ๋น

ทางเข้าปราสาทหิมะ

เว่ยเจินกับฉินอันอันหยุดอยู่หน้าประตูพร้อมกับลูกทั้งสองคน

ขณะที่เว่ยเจินกำลังจะก้าวไปคุยกับบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าประตู ฉินอันอันก็หยุดเขาไว้