บทที่ 294

ฟู่สือถิงลดสายตาลงและเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของรุ่ยลามีรอยช้ำ

หัวใจของเขาบีบรัดขึ้นทันที!

‘รุ่ยลาคงไม่ได้มาที่นี่คนเดียว!’

‘งั้น...ฉินอันอันก็มาด้วยเหรอ?’

เขามองไปข้างหลังรุ่ยลา

เห็นแค่เสี่ยวหานวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและอุ้มรุ่ยลาไว้ในอ้อมแขนของเขา เมื่อเห็นเธอเอามือปิดหน้า เขาก็รีบเอามือเล็ก ๆ ของเธอออก และตรวจดูว่าใบหน้าของเธอบาดเจ็บหรือไม่

“พี่ หนูไม่เป็นไรค่ะ...หนูชนคนเข้า...เจ็บจมูกนิดหน่อย” ดวงตาของรุ่ยลาแดงก่ำและน่าสงสาร

เสี่ยวหานจับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้แน่น และเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของฟู่สือถิง

ความหนาวเหน็บที่ไม่สามารถอธิบายได้แพร่กระจายระหว่างพ่อและลูกชาย

ในขณะนั้น อิ๋นอิ๋นเห็นเสี่ยวหานและรุ่ยลา สีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ!

“เสี่ยวหาน! รุ่ยลา!”

อิ๋นอิ๋นเดินไปหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเซียวหานเห็น เขาก็รีบจูงรุ่ยลาหันหลังกลับไปทันที

รุ่ยลาหันกลับมาด้วยความโกรธ พลันมองปราสาทหิมะรอบตัวเธออย่างอาลัยอาวรณ์

สุดท้ายเมื่อดวงตาของเธอไปตกลงที่ใบหน้าของฟู่สือถิง เธอก็แลบลิ้นออกมาและทำหน้าทะเล้นใส่เขา

ฟู่สือถิงเพิกเฉยต่อพฤติกรรมยั่วยุของรุ่ยลา พลันจับแขนของอิ๋นอิ๋นไว้เพื่อไม่ให้เธอหายไป

ไม่ไกลนัก ฉินอันอันกับเว่ยเจินกำลังตามหาพวกเขา

เมื่อเห็นเด็กทั้งสองคน ฉินอันอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และในขณะเดียวกันก็พูดอย่างจริงจัง “รุ่ยลา! ทำไมลูกถึงได้ใจกล้าขนาดนี้?!”

รุ่ยลายื่นมือออกมาขยี้ตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “แม่ ที่นี่สวยมาก หนูอยากเข้ามาเล่นจังเลยค่ะ!”

“วันนี้ไม่ได้นะ ครั้งหน้าแม่จะพามาใหม่!” ฉินอันอันอุ้มลูกสาวของเธอขึ้นมาและมองเห็นฟู่สือถิงกับผู้หญิงสองคนจากหางตา

คิดไม่ถึงว่าเขาจะพาพวกเธอมาด้วยกัน

ช่างกลมเกลียวกันจริง ๆ!

แน่นอนว่าต้องอดทนต่อสิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถทนได้ เพื่อที่จะได้ในสิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถเอามาได้