บทที่ 295

ฉินอันอันพยักหน้า

ขณะที่เธอกำลังหันหลังกลับเข้าไปในพระราชวังหิมะซึ่งอยู่ไม่ไกล ร่างของเสินอวี๋ก็ซวนเซและกำลังจะล้มลง

ฟู่สือถิงตอบสนองอย่างรวดเร็วพลันโอบเธอขึ้นมาทันที!

เมื่อฉินอันอันเห็นฉากนี้ ขนตายาวของเธอก็สั่นเล็กน้อย

บรรยากาศรอบ ๆ และเวลาราวกับหยุดนิ่งไป

“หมอเสิ่น คุณเป็นอะไรไป?” ฟู่สือถิงพยุงเสิ่นอวี๋ด้วยสายตาวิตกกังวล

เสิ่นอวี๋เห็นท่าทางกังวลของเขา จึงอมยิ้ม “สือถิง ฉันขอโทษ! เมื่อคืนพอฉันคิดว่าจะออกไปเที่ยวกับคุณ ฉันมีความสุขมากจนนอนไม่หลับ ฉันแค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ...ไม่ได้เป็นไรมาก”

ฟู่สือถิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอไม่ได้!

เขายังรอให้เธอรักษาอิ๋นอิ๋นอยู่!

“เรากลับกันเถอะ!”

เขาพยุงเสิ่นอวี๋เดินไปที่ลานจอดรถ

ฉินอันอันยังคงสติหลุดจนกว่าพวกเขาจะจากไปไกล

หลังจากที่พนักงานไปปรึกษาหัวหน้ามา เขาก็บอกฉินอันอัน “สวัสดีครับคุณผู้หญิง หัวหน้าของผมตกลงตามข้อเสนอของคุณครับ แต่ต้องรบกวนคุณทิ้งข้อมูลไว้ ถ้าคุณฟู่สอบถามเรื่องนี้ภายหลัง ทางเราจะได้อธิบายเขาได้ครับ”

ฉินอันอันกลับมารู้สึกตัว

พนักงานยื่นแผ่นรองและปากกาให้เธอ

“รบกวนคุณผู้หญิงเขียนชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ของคุณนะครับ”

ฉินอันอันไม่ได้ยินประโยคสุดท้ายของเขา แต่เธอกลับเขียนข้อมูลของตัวเองโดยอัตโนมัติ

ที่ตระกูลจาง

จางหยุนกลับไปที่บ้านพ่อแม่ของเธอโดยถือของขวัญราคาแพงและแจกอั่งเปาซองสีแดงขนาดใหญ่ให้กับญาติ ๆ ที่อายุน้อยกว่าทีละคน ๆ

ทุกคนอบอุ่นและใจดีกับเธอมาก

น้องสะใภ้ที่ไม่เคยทำดีกับเธอมาก่อน ไม่เพียงแต่จะเสิร์ฟชาเท่านั้น แต่ยังนำขนมผลไม้มาให้ทานด้วย