บทที่ 311

เขาคิดมาตลอดว่าผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่างเขาในคืนนั้นคือฉินอันอัน!

ถ้าเขารู้ว่าเป็นเสิ่นอวี๋ เขาจะไม่มีวันแตะต้องเธอเด็ดขาด

……

อีกด้านหนึ่ง

ฉินอันอันเชิญเพื่อนสนิทสองสามคนมากินอาหารทะเลที่ถนนจินซา

ช่วงเวลาที่แม่จากไป ถ้าไม่มีพวกเขาคอยอยู่ดูแลและอยู่เคียงข้าง เธอคงไม่สามารถกลับมามีชีวิตปกติดีรวดเร็วขนาดนี้

กระทั่งตอนนี้เมื่อคิดถึงสิ่งที่แม่ต้องเผชิญ หัวใจยังคงรู้สึกราวกับถูกกรีด แต่ก็ไม่ได้หุนหันพลันแล่นอยากให้หวังหว่านจือตายไปด้วยกัน

ไมค์รินไวน์ให้เว่ยเจิน

เว่ยเจิน “ฉันขับรถมานะ”

ฉินอันอันเทน้ำผลไม้ลงไปในแก้วของเว่ยเจิน “พี่เว่ยดื่มเหล้าไม่ได้ ไมค์ คืนนี้นายดื่มคนเดียวเถอะ!”

หลีเสี่ยวเถียน “ฉินอันอัน เธอดูถูกฉันอยู่หรือไง? ฉันคอแข็งพอตัวนะ!”

“ฉันรู้ว่าเธอคอแข็งพอตัว แต่ก่อนหน้านี้เฮ่อจุ่นจือทักฉันขอให้ฉันคอยดูเธอ ไม่ให้เธอเมา”

หลีเสี่ยวเถียนส่งเสียงเชอะอย่างไม่ใส่ใจและเริ่มเทไวน์ให้ไมค์

“เธอสองคนดื่มให้น้อยลงหน่อย ที่ฉันชวนมาวันนี้เพื่อให้ทุกคนได้ลองชิมอาหารทะเลของร้านนี้ ไม่ใช่ให้มาดื่ม…” ฉินอันอันเตือนพวกเขา

ไมค์ “อาหารทะเลอร่อยตรงไหน…จัดปาร์ตี้โดยไม่ดื่มเหล้า จะไปมีความหมายอะไร?”

หลีเสี่ยวเถียนว่าตามเป็นปี่เป็นขลุ่ย “ถูกต้อง! จัดปาร์ตี้แต่ไม่ดื่มเหล้า สู้แทะเมล็ดแตงโมอยู่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ?!”

ฉินอันอันตัดสินใจไม่สนใจพวกเขาแล้ว

พวกเขาทั้งสองคนดื่มไปสักพัก ก็เริ่มพูดจาไร้สาระ

ฉินอันอันปอกเปลือกกุ้งและปูออกใส่ให้เด็กทั้งสองคนจนเต็มชาม และเด็ก ๆ เริ่มกินเอง

“อันอัน ซือเหนียนอยากจะแสดงความขอบคุณเธอเป็นการส่วนตัว” เว่ยเจินเห็นไมค์และเสี่ยวเถียนดื่มจนเมาแล้ว ดังนั้นจึงพูดกับฉินอันอัน