บทที่ 310

ใบหน้าของแม่เฒ่าฟู่ กลายเป็นสีเขียวอ่อน ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะฟู่สือถิงประคองเธอไว้ น่ากลัวว่าเธอคงรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ไหวและล้มลงไปแล้ว

พนักงานตัดไฟหน้าจอแอลอีดีแล้วแสงสีเขียวที่ทำให้จิตใจผู้คนสับสนวุ่นวายก็หายไป

“เกิดอะไรขึ้น?!” ฟู่ฮั่นตะโกนออกมา “ทำไมหน้าจอถึงมีภาพเละเทะยุ่งเหยิงไปหมด? พนักงานของคุณทำอะไรอยู่?!”

ผู้จัดการเข้ามาโค้งคำนับและขอโทษ “ประธานฟู่ ขอโทษครับ! ผมเพิ่งไปถามพนักงาน เขาบอกว่าจู่ ๆ คอมพิวเตอร์ก็ติดไวรัส ไม่รู้ว่าทำไมภาพเหล่านั้นถึงวิ่งขึ้นจอแอลอีดีได้”

ฟู่ฮั่นเหลือบมองแม่ของเขา

แม่เฒ่าฟู่ปรับลมหายใจได้แล้ว

“พวกคุณรีบไปเปลี่ยนคอมพิวเตอร์ อย่าให้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้อีก!” ฟู่ฮั่นพูดกับผู้จัดการ

หลังจากผู้จัดการถอยออกไปแล้ว บรรยากาศอึดอัดใจบนเวทีไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย

สีเขียว นอกจากจะเป็นสีที่มีสีสันสดใสสีหนึ่งแล้ว ยังรวมถึงความหมายอื่นด้วย

ยกตัวอย่างเช่น การถูกทรยศทางความรู้สึก

เสิ่นอวี๋รู้สึกว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ใบหน้าของเธอ

เธอหน้าแดงและอธิบาย “คุณป้าคะ ฉันไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อสือถิง บอดี้การ์ดสามารถรับรองให้ฉันได้”

ฟู่สือถิง “คุณหมายความว่าเป็นผมที่ทำเรื่องผิดต่อคุณงั้นเหรอ?”

เสิ่นอวี๋ส่ายหน้าทันที “สือถิง ฉันไม่ได้สงสัยคุณเลยค่ะ เมื่อกี้เป็นแค่ความผิดพลาดของพนักงานเท่านั้นเอง…บางทีมันอาจจะไม่ได้สื่อถึงอะไรเลย พวกเราไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ”

ริมฝีปากบางของฟู่สือถิงแยกออกเล็กน้อย “งั้นเหรอ? ก็หวังว่าจะไม่มีใครต้องการแอบสื่อความหมายอะไรจริง ๆ แล้วกัน”

“เสิ่นอวี๋อยู่บ้านทุกวัน เธอจะทำเรื่องที่ผิดต่อลูกได้ยังไง?” แม่เฒ่าฟู่คิดถึงเด็กที่อยู่ในท้องของเสิ่นอวี๋แล้วตัดสินใจยุติเรื่องนี้ “สือถิง วันนี้วันเกิดของแม่ แม่มีความปรารถนาในวันเกิดอย่างหนึ่ง”

ฟู่สือถิงรู้สึกปวดขมับ

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาอ้างว่ารักเขามากที่สุด แต่กลับใช้คำว่ารักมาบังคับให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ

“แม่เองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันและผ่านประสบการณ์อุ้มท้องมาสิบเดือน ดังนั้นแม่รู้ว่าการตั้งท้องนั้นยากลำบากแค่ไหน แม่หวังว่าลูกจะทำดีกับคนที่เป็นแม่ของลูกมากขึ้น…สือถิง ลูกสัญญากับแม่ได้ไหม?”