บทที่ 351

ที่โรงเรียนอนุบาลสตาร์ริเวอร์

วันนี้เป็นวันแรกที่บอดี้การ์ดเริ่มทำหน้าที่

หลังจากบอดี้การ์ดรับเด็กทั้งสองคนแล้วก็พาพวกเขาไปส่งที่บ้าน

“คุณลุงบอดี้การ์ดคะ หนูกับพี่ออกไปเล่นข้างนอกสักพักได้ไหมคะ?” รุ่ยลาเงยหน้าขึ้นและลองใจบอดี้การ์ด

บอดี้การ์ดมีวินัยมาก “ได้สิ! ฉันจะพาเธอออกไปเล่นหลังอาหารเย็นนะ”

รุ่ยลา “ค่ะ! มื้อเย็นกินอะไรเหรอคะ? สั่งมาไหมคะ? หรือจะทำให้เราทานคะ? ลุงบอดี้การ์ดเลิกงานกี่โมงคะ?”

บอดี้การ์ด “เมื่อแม่หรือลุงของเธอกลับมา ฉันจะเลิกงาน ถ้าเธอสองคนไม่รังเกียจ ฉันทำอาหารให้ทานได้นะ”

รุยลาพึมพำ “งั้นเราต้องไปซื้อกับข้าวที่ซูปเปอร์มาร์เก็ตก่อนสิคะ? ถ้าลุงทำอาหารให้เรา แม่ของฉันจะต้องจ่ายค่าแรงให้คุณสองแรงใช่ไหมคะ? แต่ ถ้าทำอาหารไม่อร่อยก็ไม่ต้องจ่ายสองแรง…”

บอดี้การ์ดยิ้มและพูดว่า “เงินเดือนที่แม่ของเธอจ่ายให้ฉันก็เพียงพอสำหรับให้ฉันทำอาหารให้เธอทานสิบมื้อต่อวันแล้ว”

ขณะที่พูด บอดี้การ์ดก็พาเด็ก ๆ ไปที่ซูปเปอร์มาร์เก็ต

เวลาหนึ่งทุ่ม บอดี้การ์ดได้รับโทรศัพท์จากไมค์

ไมค์ถามถึงอาการของเด็กแล้วพูดว่า “คืนนี้ผมอาจจะต้องกลับบ้านดึก เด็ก ๆ เข้านอนตอนสามทุ่ม ถ้าสามทุ่มผมกับฉินอันอันยังไม่กลับ คุณเลิกงานได้เลย”

ไมค์หาฉินอันอันไม่เจอ!

เขาไปหาฉินอันอันหลังเลิกงาน แต่ไม่มีใครอยู่ในห้องทำงานเลย

เขาโทรหาเธอ แต่เธอไม่รับสาย

สักพักเขาก็โทรหาเธออีกครั้ง แต่โทรศัพท์ของเธอปิดเครื่อง!

ไมค์โกรธจนอยากสาป!

ฟู่สือถิงต้องพาเธอไปแน่ ๆ!

เพราะเขาโทรหาฟู่สือถิงไม่ติดเหมือนกัน

ตอนนี้ไมค์ขับรถไปที่คฤหาสน์ของฟู่สือถิง