บทที่ 358

แม่เฒ่าฟู่มีสีหน้าเคร่งขรึม “ถ้าไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดคงไม่มีทางที่จะคล้ายกันขนาดนี้ ฉันมีลางสังหรณ์ว่าเด็กคนนั้นเป็นหลานชายของฉัน! สือถิงก็เป็นแบบนี้ตอนที่เขายังเด็ก เขามองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา และสายตาเย็นชานั้นมันคล้ายกันมาก!”

แม่บ้าน “แต่นายน้อยสือถิงดูเหมือนจะไม่สงสัยเด็กคนนี้เลยนะคะ”

แม่เฒ่าฟู่ “สือถิงจะเข้าใจเด็กคนนั้นดีกว่าฉันได้ยังไง? เขาคงจำไม่ได้ว่าเขาเป็นยังไงตอนที่เขายังเด็ก”

แม่บ้าน “ก็จริงค่ะ แล้วคุณจะทำยังไงคะ?”

ดวงตาของแม่เฒ่าฟู่เป็นประกาย “ฉันต้องการหาวิธีที่จะรู้ว่าเด็กคนนั้นกับสือถิงเป็นพ่อลูกกันหรือไม่ สิ่งที่ฉันต้องทำคือพิสูจน์ความเป็นพ่อ”

“เอ่อ...แต่การตรวจดีเอ็นเอ คุณต้องไปเอาเลือดหรือเส้นผมของเด็ก...”

“ตราบใดที่เราหาทางได้ เราก็จะได้มันมาอย่างแน่นอน” แม่เฒ่าฟู่มั่นใจ “รอฉันรู้ผลก่อน แล้วฉันค่อยบอกสือถิง”

ที่โรงพยาบาล

เสิ่นอวี๋ถือโทรศัพท์มือถือและเปิดดูข่าวเพื่อฆ่าเวลาที่น่าเบื่อ

แม้ว่าคลอดทารกออกมาแล้ว ก็ต้องอยู่สังเกตอาการที่โรงพยาบาลเวลาสองวัน

เมื่อเช้านี้ฟู่สือถิงมาหาเธอ เขาอยู่ในห้องผู้ป่วยไม่ถึงสิบนาที เมื่อมีสายเข้าทางโทรศัพท์มือถือของเขา เขาจึงรับสายแล้วออกไป

ตอนนี้เธอไม่มีทายาทของตระกูลฟู่อยู่ในท้องแล้ว แม่เฒ่าฟู่จึงไม่ได้สนใจเธอมากนัก

เธอรู้สึกเสียใจ แต่เมื่อเธอเห็นฟู่สือถิงโอนเงินมาให้เธอหนึ่งพันล้าน เธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจขนาดนั้นแล้ว

เงินอาจไม่สามารถซื้อทุกสิ่งได้ แต่เงินสามารถทำให้คนมีความสุขได้

หลังจากที่เธอรับเงินจำนวนมากจากฟู่สือถิง เธอก็จะรักษาอิ๋นอิ๋นต่อ

ขอแค่อาการป่วยของอิ๋นอิ๋นยังสามารถรักษาต่อไปได้ ฟู่สือถิงจะต้องไม่ทำให้เธอเสียใจแน่นอน

ตอนนี้ ฟู่สือถิงยังไปจากเธอไม่ได้ และเธอคงไม่พอใจกับอีแค่เงินจำนวนพันล้าน

จู่ ๆ ก็มีข้อความเข้ามา

เธอเผลอกดไปโดน และจู่ ๆ ก็มีวิดีโอปรากฏขึ้น!

ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที!

คนในวิดีโอดูคุ้นมาก!

‘เดี๋ยวนะ! นี่มันฉันนี่?’