บทที่ 370

ที่เอสทีกรุ๊ป

หลังจากที่เครือข่ายของบริษัทกลับมาเป็นปกติ โจวจื่ออี้ก็มาเคาะประตูห้องทำงานของฟู่สือถิง

“เจ้านายครับ นี่คือสิ่งที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ ขอให้ผมนำมาให้คุณครับ”

โจวจื่ออี้ยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้กับฟู่สือถิงขณะที่พูด

ฟู่สือถิงเหลือบมองเอกสารแล้วถามว่า “เอกสารอะไร?”

“...ดูเหมือนว่าจะเป็นโค้ดไวรัสที่ฉินจือหานเขียนครับ” โจวจื่ออี้ชำเลืองมองแค่แวบเดียวจากนั้นไม่กล้ามองอีก

ฟู่สือถิงเปิดเอกสาร ทันใดนั้นก็เห็นบรรทัดที่เป็นตัวอักษรพิมพ์ใหญ่และตัวหนา ‘ฟู่สือถิงเป็นคนงี่เง่า’

ฟู่สือถิงโกรธจนหน้าเขียวทันที

นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เปิดหน้าที่สอง ‘ฟู่สือถิงขับรถตกลงไปในแม่น้ำ!’

หน้าที่สาม ‘ฟู่สือถิงเข้าห้องน้ำแล้วกระดาษหมด!’

หน้าที่สี่ ‘ฟู่สือถิงขนมปังติดคอตาย!’

……

ฟู่สือถิงหยิบชุดเอกสารขึ้นมาแล้วโยนเข้าไปในเครื่องทำลายเอกสาร!

สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก แต่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยามากมาย

ท้ายที่สุดแล้วฉินจือหานคือเด็กสี่ขวบ เขาไม่อยากจะเอาจริงเอาจังด้วยขนาดนั้น

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องมีเสียงเคาะดังขึ้น จากนั้นก็ถูกผลักออก

เซิ่งเป่ยยืนอยู่ที่ปากประตู “สือถิง ไปกินข้าวกัน!”

โจวจื่ออี้ขยิบตาให้เซิ่งเป่ย

เซิ่งเป่ยเดินเข้ามาเพื่อตรวจดูทันที “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

โจวจื่ออี้เดินไปหาเขาแล้วกระซิบ “ลูกชายของฉินอันอัน น่ารำคาญมาก”

“อ้อ...พูดถึงเรื่องนี้ ฉันเองก็โกรธมากเหมือนกัน!” เซิ่งเป่ยบ่น “เด็กคนนั้นอายุแค่สี่ขวบไม่ใช่เหรอ? เก่งขนาดนั้นได้ยังไง?! เรื่องนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าเจ้าหน้าที่เทคนิคของฝ่ายรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ทุกคนของบริษัทเราล้วนไร้ความสามารถ!”

คำพูดของเซิ่งเป่ยนั้นทำให้คนรู้สึกยากจะยอมรับ