บทที่ 373

หลีเสี่ยวเถียนและฉินอันอันเลือกนั่งที่นั่งริมหน้าต่างในห้องโถง ตรงนี้วิวสวยที่สุด

“คุณแม่!”

รุ่ยลาจับมือพี่ชาย วิ่งไปหาฉินอันอัน

ฉินอันอันอุ้มพวกเขาทั้งคู่มานั่งที่โซฟา “วันนี้ที่โรงเรียนสนุกไหม?”

รุ่ยลาส่ายหน้า “แม่คะ คุณครูบอกว่าอาทิตย์หน้าต้องแทงนิ้ว… หนูกลัวเจ็บ...”

เสี่ยวหานอธิบาย “ทดสอบน้ำตาลในเลือดครับ”

ฉินอันอันเข้าใจได้ทันที เธอรีบพูดปลอบ “ไม่ต้องกลัวนะลูกรัก เจ็บนิดเดียวเท่านั้น”

รุ่ยลาถูกเค้กบนโต๊ะดึงดูดสายตาแล้ว

“แม่ วันนี้วันเกิดใครเหรอคะ? วันเกิดป้าเสี่ยวเถียนเหรอ?”

หลีเสี่ยวเถียนยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า “วันนี้พวกเราจัดวันเกิดล่วงหน้าให้หนูกับพี่ชายของหนูไงล่ะ! ดีใจหรือเปล่า?” พูดแล้วเธอก็หยิบของขวัญที่ห่อมาอย่างสวยงามยื่นให้หนูน้อยทั้งสอง

“ดีใจค่ะ!” รุ่ยลารับของขวัญมาด้วยความตื่นเต้น ปากน้อย ๆ หวานปานน้ำผึ้ง “ขอบคุณป้าเถียนนะคะ หนูชอบป้ามากเลย!”

“ป้าก็ชอบหนูเช่นกัน!” หลีเสี่ยวเถียนยกมือขึ้นลูบศีรษะรุ่ยลา

ฉินอันอันทำท่าให้เสี่ยวหานรับของขวัญ

เสี่ยวหานรับของขวัญมาแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ ที่หล่อเหลานั้นแดงระเรื่อ “ขอบคุณครับ”

“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอก! พวกหนูรีบเปิดของขวัญดูสิ! ถ้าไม่ชอบ ป้าเปลี่ยนให้วันหลัง!” หลีเสี่ยวเถียนสอนวิธีแกะกล่องของขวัญให้พวกเขา “ดึงโบว์ออกแบบนี้ ก็เปิดได้แล้ว”

ไม่ช้า เด็กทั้งสองคนก็เปิดของขวัญออกมา

ของขวัญของรุ่ยลาคือเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่จำลองมาจากตัวรุ่ยลา งานทำด้วยมืออย่างดี มีรูปแบบสวยงาม

“ฮือ ๆ หนูชอบมากเลยค่ะ! นี่คือหนูใช่ไหมคะ?” รุ่ยลาอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาแล้วจูบเธอ

ของขวัญของเสี่ยวหานก็เหมือนกัน