บทที่ 390

ฉ่า!

อ่างน้ำเย็นเทลงบนร่างของฉินอันอัน!

เธอฟื้นจากการสลบแล้ว!

บาดแผลบนศีรษะของเธอดึงเส้นประสาททั้งหมดในร่างกาย ทำให้เธอหายใจแผ่วเบา

“ยังไม่ตาย” บอดี้การ์ดที่สาดน้ำขว้างอ่างออกไปแล้วพูดติดตลกว่า “คิดว่าตัวเองเหมือนในละครเหรอ แค่ชนนิดหน่อยก็ตายแล้ว? หึ! ตายง่ายขนาดนั้นเลย?!”

“เราจะทำยังไงต่อไปดี? ผู้หญิงคนนี้พูดจาแข็งกร้าวเกินไป ถ้าไม่ใช้มาตรการรุนแรง เกรงว่าเธอจะไม่พูด”

บอดี้การ์ดอีกคนพยักหน้า

ฉินอันอันกัดฟันและมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

ความกลัวทั้งหมดที่อยู่ในใจกลายเป็นความเกลียดชัง

ยิ่งฟู่สือถิงทำกับเธอแบบนี้มากเท่าไหร่ โอกาสที่เธอจะพูดออกมาก็จะน้อยลงมากเท่านั้น!

แม้ว่าคนของเขาจะลอกหนังคว้านเนื้อของเธอก็ตาม!

แม้ว่าเธอจะตาย เธอก็ไม่มีวันเล่าเรื่องลูกสองคนให้ฟัง!

ส่งเด็กสองคนไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ดีกว่ามีพ่อเป็นปีศาจ!

บอดี้การ์ดทั้งสองคนปรึกษากันอย่างเงียบ ๆ ที่ด้านข้าง จากนั้น หนึ่งในนั้นก็เดินมาหาเธอและจับมือเธอไว้แล้วลากเธอไปข้างหน้าอย่างโหดเหี้ยม

“คุณฉิน อย่าคิดสั้นเลย...คุณสวยขนาดนี้ สามารถหาผู้ชายรวยหน้าตาได้...ไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเพียงเพราะการเดิมพันหรอก...คุณพูดอะไรกับแม่เฒ่าฟู่ของเรากันแน่ แค่คุณบอกเรา เราก็จะปล่อยคุณไป!” บอดี้การ์ดขู่

ฉินอันอันรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ภาพตรงหน้าเกิดภาพซ้อน

แม้ว่าการปะทะเมื่อสักครู่จะไม่ได้เป็นการฆ่าเธอ แต่มันก็ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส

เธอไม่กลัวความตายด้วยซ้ำ แล้วเธอจะกลัวการข่มขู่ของพวกเขาได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง ดวงตาลดลงเล็กน้อย และไม่ตอบสนองต่อการข่มขู่เลย บอดี้การ์ดก็กัดฟัน

ผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!

......

ฟู่สือถิงเข้าไปในห้องใต้ดินและรีบเดินไปหาบอดี้การ์ดทั้งสอง

“ฉินอันอันอยู่ไหน?!”

แสงในห้องใต้ดินมืดมาก ทำให้ใบหน้าที่น่ากลัวของฟู่สือถิงยิ่งเย็นชาขึ้น!