บทที่ 391

เหมือนว่าเธอจะตายแล้ว…

เมื่อมองดูเธอที่กำลังจะตาย เขาได้แต่ถามตัวเองในใจ ว่านี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการงั้นหรือ?!

ถ้าเธอตาย เขาก็จะเป็นอิสระใช่ไหม?

แต่ทำไมใจถึงเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม?!

เขาอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น!

ร่างกายของเธอเย็นราวน้ำแข็ง ขณะที่กอดเธอ ก็รู้สึกราวกับกอดก้อนน้ำแข็ง!

“ฉินอันอัน!” เขาร้องตะโกนออกมาจากลำคอ “ผมไม่ให้คุณตาย คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ตาย!”

บอดี้การ์ดทั้งสองคนได้ยินเสียงร้องตะโกนของเขาว่ามีอารมณ์อื่นนอกจากความเกลียดชังด้วย!

ดูเหมือนมีความตึงเครียดและไม่เต็มใจด้วยเช่นกัน!

“เกิดอะไรขึ้นกับประธานฟู่? ฉินอันอันยังไม่ตายเสียหน่อยบ ฉันก็บอกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” บอดี้การ์ดพูดอย่างงุนงง

บอดี้การ์ดอีกคนกล่าว “ดูเหมือนประธานฟู่จะกลัวเธอตายน่าดูเลย”

บอดี้การ์ดผู้ติดตามของฟู่สือถิงมองไปทางพวกเขาสองคน “พวกคุณสองคนทำรุนแรงเกินไป! ถ้าหากฉินอันอันอันเป็นอะไรขึ้นมา พวกคุณสองคนไม่รอดแน่!”

บอดี้การ์ดสองคนตกใจอย่างรุนแรง “ประธานฟู่เป็นคนให้เราพาเธอลงไปนะครับ! อีกอย่างพวกเราอ่อนโยนต่อเธอมาก! แค่ใช้งูหลามขู่เธอเท่านั้น เธอวิ่งชนกำแพงเอง! ถ้าเธอไม่ชนกำแพง แน่ใจเลยว่าตอนนี้ยังไม่ตายและกำลังดิ้นไปรอบ ๆ อยู่!”

......

ฟู่สือถิงอุ้มฉินอันอันไปบนเตียงห้องนอนใหญ่

คุณหมอมาถึงอย่างรวดเร็ว!

หลังจากที่คุณหมอทำการรักษาบาดแผลบนหน้าผากของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็แนะนำว่า “ถอดเสื้อผ้าที่เปียกของเธอออกแล้วนำเธอไปอาบน้ำอุ่น เธอน่าจะฟื้นเมื่ออุณหภูมิของเธอกลับมา”

ตอนเย็น

ฉินกรุ๊ป

หลังจากที่ไมค์ติดต่อฉินอันอันไม่ได้ เขาก็โทรหาโจวจื่ออี้

“บ้าเอ๊ย! ฟู่สือถิงเป็นบ้าอีกแล้วสินะ! เขาเป็นคนพาตัวฉินอันอันไปอีกแล้วใช่ไหม?!”

โจวจื่ออี้ตอบ “แม่ของเจ้านายผมเสียชีวิตแล้ว”

ไมค์ตกใจ “คุณไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม?”

โจวจื่ออี้ “คุณคิดว่าผมจะกล้าเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นหรือเปล่าล่ะ?”