บทที่ 393

อุณหภูมิในร่างกายเธอสูงขึ้นเรื่อย ๆ และผิวภายนอกเองก็แดงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย!

เหมือนกับเธอกำลังถูกเผาจนตาย!

ไม่ว่าเขาจะเรียกชื่อเธออย่างไร เธอก็ไม่ตอบสนอง!

หัวใจของเขาบีบรัดแน่น!

“หมอ!” เขาก้าวเท้าพุ่งออกจากห้องไปตามหมอ

คุณหมอรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว หลังจากเห็นสถานการณ์ภายในห้องแล้วก็รีบกล่าวว่า “ประธานฟู่ ตอนนี้ต้องรีบทำให้ไข้ของเธอลดลงก่อน ให้ผมจะฉีดยาอีกครั้งหรือว่าจะให้ทานยาลดไข้ คุณคิดว่า…”

“เธอหมดสติไปแล้ว จะกินยายังไง? ให้ผมใช้ปากป้อนเธอเหรอ?!”

ศีรษะคุณหมอมีเหงื่อออก “ถ้าอย่างนั้นฉันจะฉีดยาให้เธอใหม่”

เนื่องจากยาเพิ่งถูกเททิ้งไปครึ่งขวด หลังจากที่คุณหมอฉีดยาให้เธอแล้ว ได้เติมยาเข้าไปใหม่

ฟู่สือถิงยืนอยู่ข้างเตียง ก้มหน้ามองร่างที่ไม่ได้สติของเธอ

เขาเพียงแค่ต้องการคำตอบจากเธอเท่านั้นเอง!

ทำไมเธอถึงยอมตาย แต่ไม่ยอมบอกเขา?

เมื่อคิดถึงตรงนี้เขารู้สึกหัวใจสลายจนอยากบีบคอเธอให้ตาย!

ผู้หญิงคนนี้นอกจากทำให้เขาเจ็บปวดแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก?

สตาร์ ริเวอร์ วิลล่า

ดวงตารุ่ยลาแดงก่ำจากการร้องไห้ และเอาแต่พึมพำว่าฟู่สือถิงเป็นคนเลว

อิ๋นอิ๋นเหมือนเด็กที่ทำผิดอะไรบางอย่าง เธอยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง ไม่พูดอะไรอยู่แบบนั้น

เธอคิดไม่ถึงว่าพี่จะโหดร้ายได้ขนาดนี้

พี่ชายไม่เคยโหดร้ายกับเธอ

ทำไมเขาถึงทำตัวโหดร้ายกับฉินอันอันขนาดนั้น?

และคนที่คิดไม่ตกเช่นเดียวกับอิ๋นอิ๋น ยังมีโจวจื่ออี้อีกคน

เขาเข้าใจว่าเจ้านายของเขาต้องรู้สึกเศร้าเสียใจที่แม่เสียชีวิต แต่ทำไมเขาถึงต้องระบายความโกรธไปที่ฉินอันอันด้วย?

“เจ้านายของพวกเราต้องมีเหตุผลแน่นอนถึงได้ทำแบบนี้” โจวจื่ออี้ดันแว่นที่สันจมูกพร้อมกับพูดกับไมค์ซึ่งมีสีหน้าบูดบึ้ง

ไมค์ได้ยินเสียงเขาแล้วปวดหัว “คุณไสหัวออกไปได้แล้ว!”

“โอ้…งั้นอิ๋นอิ๋น…จะให้เธออยู่ที่นี่เหรอ?” โจวจื่ออี้จะต้องแน่ใจเรื่องความปลอดภัยของอิ๋นอิ๋น

ไมค์ “เธอต้องอยู่ที่นี่! ถ้าหากฟู่สือถิงกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายผมเส้นของฉินอันอัน ผมจะเชือดอิ๋นอิ๋นทันที!”

โจวจื่ออี้ “อ้อ…ก่อนที่พวกเขาจะกลับมา คุณจะต้องดูแลอิ๋นอิ๋นให้ดีนะ! พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่”

หลังจากโจวจื่ออี้ออกไปแล้ว ไมค์จึงอุ้มรุ่ยลาขึ้นมาแล้วปลอบว่า “รุ่ยลาที่รัก ไม่ต้องร้องนะ ฟู่สือถิงพูดแบบนั้นเพื่อขู่เธอ เพราะเขากลัวว่าเราจะเปิดเผยภาพน่าเกลียดของเขา”