บทที่ 394

เพราะการต่อต้านเงียบ ๆ ของเธอ สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นมืดมนอย่างที่สุด!

เขาจะง้างปากเล็ก ๆ ของเธอแล้วป้อนโจ๊กเข้าไปทีละช้อนก็ยังได้

แต่เขาจะไม่ทำแบบนั้น!

ในเมื่อเธออยากอดอาหาร ถ้าอย่างนั้นเขาจะปล่อยให้เธออดอาหารจนตาย!

เขาถอนสายตาโกรธเกรี้ยวกลับมา แล้วก้าวยาว ๆ ออกจากห้องไป!

เมื่อเขาไปแล้ว ร่างเกร็งแน่นของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ทันใดนั้นมีเสียงแตรรถดังมาจากหน้าต่าง

เธอเงี่ยหู ตั้งใจฟังเสียงภายนอก

รถคันแล้วคันเล่าขับมาจอดที่ลานหน้าบ้าน

สักพัก มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของผู้คนดังมาจากชั้นล่าง

ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงมีคนมาเยอะขนาดนี้?

ที่ห่างไกลเช่นนี้ คนเหล่านี้มาทำอะไร?

ฟู่สือถิงบอกว่าที่นี่เป็นหนึ่งในรีสอร์ทของเขา ดังนั้น คนเหล่านี้ได้รับเชิญจากเขางั้นเหรอ?

แม่ของเขาตาย เขาไม่ไว้ทุกข์ แต่มายังป่าลึกในหุบเขา แล้วยังเชิญคนมามากมาย…เพื่อจัดปาร์ตี้!

ขณะที่เธอคิดจะลุกจากเตียงและเดินไปดูที่หน้าต่างให้แน่ชัด ประตูก็เปิดออก

คุณหมอถือกล่องยาเข้ามา

“คุณฉิน ได้ยินว่าคุณไม่ยอมทานอะไรเลย ประธานฟู่บอกให้ผมมาให้สารอาหารทางสายน้ำเกลือกับคุณ” คุณหมอพูดแล้วถอนหายใจ “ทำไมคุณไม่ทานข้าวล่ะ? คุณไม่จำเป็นต้องระบายความโกรธไปยังร่างกายของคุณเลย… ถึงแม้วันนี้คุณจะต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย แต่ผมมองออกว่าประธานฟู่ยังมีความรู้สึกกับคุณ…”

‘อ้อ! มีความรู้สึก!’

‘ที่เขาไม่ฆ่าฉันด้วยมือของเขาเอง เพราะว่ายังมีความรู้สึกงั้นเหรอ?’

คุณหมอแขวนขวดน้ำเกลือไว้บนชั้นวางแล้วแทงเข็มให้เธอ จากนั้นยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียง

ฉินอันอันเข้าใจเจตนาของคุณหมอจึงเอ่ยว่า “ดึกมากแล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะค่ะ! ฉันจะไม่ดึงเข็มออกแล้ว”

คุณหมอ “คุณไม่ดึงเข็มออกแน่นะ?! ถ้าคุณดึงอีก ประธานฟู่จะตำหนิผม”

“ไม่แล้วค่ะ”

เธอได้ยินเสียงที่ชั้นล่างดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ!

ถึงแม้ว่าคืนนี้จะไม่ใช่งานปาร์ตี้ แต่ก็ถือว่าเป็นการรวมตัวครั้งใหญ่แน่นอน

ในฐานะเจ้าบ้าน ตอนนี้ฟู่สือถิงจะต้องต้อนรับแขกอยู่ที่ชั้นล่าง

นี่คือโอกาส

“คุณฉิน ผมปลื้มใจมากที่คุณคิดได้เสียที ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่รบกวนคุณแล้ว อีกเดี๋ยวก็ดึงเข็มออกได้แล้ว…” คุณหมออธิบาย