บทที่ 407

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็พักรักษาตัวให้หายก่อน ถ้าเขาไม่ส่งเธอกลับภายในหนึ่งสัปดาห์ ฉันจะแจ้งตำรวจอีกครั้ง” ไมค์โกรธ “ฉันรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

ฉินอันอัน “นายรู้ได้ยังไง?”

ไมค์ “โจวจื่ออี้บอกฉันแล้ว เขาไม่เชื่อว่าเจ้านายของเขาเป็นคนเลว เขาจึงไปสืบมาแล้ว”

ฉินอันอันยิ้มเจื่อน ๆ

ไมค์ “แม่ของเขารู้เรื่องลูกเธอแล้วใช่ไหม?”

“อืม”

ไมค์ “ฉันว่าแล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ เธอคงไม่ได้บอกเขา เขาเลยเป็นบ้า”

“อืม”

ไมค์ “เธอนี่มันโง่จริง ๆ! ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องมาทนกับความไม่ยุติธรรมแบบนี้หรอก! ถ้าเธอบอกเขาแล้วไงล่ะ? เขาจะฆ่ารุ่ยลากับเสี่ยวหานจริง ๆ งั้นเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก! ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะโหดร้ายกับเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้! เด็กทั้งสองไม่ได้ติดค้างอะไรเขาเลย!”

ฉินอันอัน “แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ฉันไม่อยากเดิมพันอะไรทั้งนั้น”

“โอเค งั้นเธอต้องโทรหาฉันอย่างน้อยวันละครั้ง ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ” ไมค์บอกความต้องการ

“ฉันเข้าใจแล้ว” ฉินอันอันรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นมากหลังจากได้คุยโทรศัพท์กับไมค์

สองวันที่ผ่านมาเป็นราวกับฝันร้าย

ฝันร้ายอย่างต่อเนื่องที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง แม่บ้านก็มาอาบน้ำให้เธอ

“คุณฉิน ประธานฟู่ซื้อเสื้อผ้าใหม่มาให้คุณค่ะ” แม่บ้านเอาเสื้อผ้าใหม่มาให้เธอดู “เป็นแบรนด์ใหญ่ทั้งหมดเลยนะคะ! และเขายังกำชับให้ฉันซักก่อนด้วยค่ะ”

ฉินอันอันไม่แยแส

เธอพยายามลุกจากเตียง

“คุณฉิน คุณอยากไปอาบน้ำที่ห้องน้ำใช่ไหมคะ? ประธานฟู่บอกให้ฉันเช็ดตัวให้คุณก็พอแล้วค่ะ คุณแค่นอนบนเตียงแล้วฉันจะเช็ดตัวให้...”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอาบเองได้” เธอขมวดคิ้ว “คุณช่วยหาไม้เท้าให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

“ค่ะ...ฉันไปหาให้เดี๋ยวนี้” แม่บ้านเดินออกจากห้องทันที

ครู่หนึ่ง ยังไม่ได้ไม้เท้า แต่เธอกลับเรียกฟู่สือถิง

แม่บ้านยืนอยู่ข้าง ๆ เขาแล้วอธิบายให้ฉินอันอันฟังด้วยสีหน้าอึดอัด “คุณฉิน หมอบอกว่าให้คุณนอนบนเตียงดีกว่า เพราะถ้าคุณลุกจากเตียงแล้วเดินจะได้รับบาดเจ็บ และจะส่งผลต่อการฟื้นตัวของคุณ…”

แม่บ้านอาจไม่รู้ว่าเธอเป็นหมอด้วย