บทที่ 420

ตอนเที่ยง จิ้นซือเหนียนรับประทานอาหารกลางวันที่บ้านของฉินอันอันก่อนกลับ

“อันอัน เธอไปนอนพักกลางวันแล้วตอนบ่ายค่อยไปตรวจร่างกาย ฉันจะพาเด็ก ๆ ออกไปเที่ยว โอเคไหม?” หลีเสี่ยวเถียนเห็นว่าอากาศดีและไม่อยากอยู่บ้าน “ฉันจะมาส่งเด็ก ๆ กลับก่อนหกโมงเย็นนะ”

ฉินอันอันเห็นว่าเด็ก ๆ อยากออกไปข้างนอก เธอจึงไม่ปฏิเสธ

“เสี่ยวเถียน จะรบกวนเธอมากเกินไปหรือเปล่า?”

หลีเสี่ยวเถียน “ฃรบกวนอะไรกัน? พวกเขาไม่ใช่เด็กเล็กที่ฉันต้องอุ้มตลอดเวลาสักหน่อย… เวลาพาพวกเขาไปเที่ยวฉันไม่เหนื่อยเลย!”

ฉินอันอันสั่งให้บอดี้การ์ดออกไปกับพวกเขาด้วย

หลังจากพวกเขาออกไปแล้ว เธอก็กลับเข้าไปในบ้านและปิดประตู

มีกล่องสีขาววางอยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น

กล่องนี้เป็นกล่องที่จิ้นซือเหนียนวางทิ้งไว้

มันคือของขวัญที่เขาตั้งใจมอบให้เธอ

เขาบอกว่ามันเป็นเครื่องรางนำโชคของเขา มันไม่ใช่ของขวัญราคาแพง และเขาหวังว่ามันจะช่วยทำให้เธอโชคดี

เธอทนปฏิเสธของขวัญราคาไม่แพงแต่มีความหมายแบบนี้ไม่ได้

เธอหยิบกล่องสีขาวแล้วกลับเข้าไปในห้อง

ขณะที่นั่งลงข้างเตียง ไมค์ก็โทรมา

“ฉินอันอัน อีกประมาณสองชั่วโมงฉันจะไปรับเธอที่บ้านนะ เธองีบหลับสักหน่อยแล้วกัน” เขาก็รีบถาม “หนุ่มหล่อคนนั้นกลับแล้วยัง? ถ้าเขายังไม่กลับ ก็บอกให้เขากลับได้แล้วมั้ง?”

“อย่าไปพูดถึงเขาแบบนั้นสิ เขาเป็นศิลปินที่ทรงพลังมากเลยนะ วันนี้ฉันฟังเพลงใหม่ของเขาด้วย ไพเราะมาก” ฉินอันอันพูดเป็นกลาง “ฉันไม่เคยบ้าดารามาก่อน แต่ตอนนี้ฉันโดนเสน่ห์ของเขาดึงดูด จนกลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเขาแล้ว”

“ฉันขนลุก! เธอคงไม่ได้หลงรักเขาหรอกนะ?”

“แค่ชื่นชม”

“ชื่นชมงั้นเหรอ?! แต่ถ้าคบกับเขาจริง ๆ ฉันก็ไม่ห้ามนะ หาแฟนที่หล่อ รวย มีความสามารถพิเศษ...เหมือนจิ้นซือเหนียน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขามีใบหน้าหล่อเหลาไม่ธรรมดา”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะวางสายก่อนนะ” ฉินอันอันไม่ต้องการพูดเรื่องนี้ต่อ

หลังจากความสัมพันธ์ของเธอกับฟู่สือถิงสิ้นสุดลง เธอก็ไม่คิดจะรักใครหรือแต่งงานใหม่

พลังงานที่เสียไปจากการตกหลุมรัก ทำให้เธอไม่อยากลองอีกครั้ง

มือเรียววางโทรศัพท์ลงแล้วเปิดกล่องสีขาว

ข้างในมีสร้อยคอที่มีสไตล์ค่อนข้างพิเศษ