บทที่ 431

แต่เธอไม่อยากอธิบาย

“โจวจื่ออี้ ไปบอกเจ้านายของคุณว่าฉินอันอันคบกับจิ้นซือเหนียนแล้ว!” ไมค์อยากให้ฟู่สือถิงยอมแพ้โดยสิ้นเชิงและไม่ต้องมาพัวพันกับฉินอันอันอีก

ฉินอันอันได้ยินไมค์พูดจาไร้สาระ เธอถอดหูฟังออกจากหูของเขาทันที

“พี่โจวคะ คุณอย่าฟังเรื่องไร้สาระของเขา” เธอเอ่ย “ฉันกับจิ้นซือเหนียนมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน อีกอย่าง เจ้านายของคุณคืนเสื้อสเวตเตอร์ให้ฉันแล้ว ดังนั้นฉันอยากจะใส่ตอนไหนก็ได้หากฉันต้องการ ถ้าฉันเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่ในอนาคต ฉันก็สามารถสวมเสื้อตัวนี้ออกเดทได้”

โจวจื่ออี้พูดไม่ออก

‘ไปตายซะไมค์!’

คิดไม่ถึงว่าจะโกหกเขาว่าไม่ได้อยู่กับฉินอันอัน

นอกจากจะอึดอัดแล้วยังน่าอายด้วย

“คุณฉิน เสื้อผ้าของคุณ คุณใส่ได้ถ้าคุณต้องการ…ผมแค่บ่นกับไมค์ ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ…ผมตระหนักได้แล้วว่า เจ้านายของผมก็ไม่ใช่นักบุญ เขาเองก็มีข้อบกพร่อง จากนี้ผมจะเตือนตัวเองบ่อย ๆ” โจวจื่ออี้กล่าว

“อืม…วันนี้เขาไปทำงานแล้วเหรอคะ? เขาควรจะพักฟื้นอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ?” ฉินอันอันพูดอย่างใจเย็น

โจวจื่ออี้ “เขาไม่เคยฟังหมอเลย แต่พี่เป่ยส่งเขากลับไปแล้ว”

“อืม”

คุยมาถึงตรงนี้ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก

ทันใดนั้นโจวจื่ออี้ก็พูดว่า “ขอให้พวกคุณยอดขายถล่มทลาย เป็นอันดับหนึ่งในอุตสาหกรรมนะครับ”

ฉินอันอันเงียบ

ไมค์หยิบหูฟังกลับมา สิ้นสุดบทสนทนาอันน่าอึดอัดใจ

“ฉินอันอัน เธอฝีมือดีมาก! เมื่อไหร่จะถักเสื้อสเวตเตอร์ให้ฉันบ้างล่ะ?” ไมค์แซว

ฉินอันอันถลึงตาใส่เขา

ไมค์หัวเราะเจื่อน ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “ตาแก่ฟู่สือถิงคนนี้น่ากลัวมากจริง ๆ! เขายังหมกมุ่นอยู่กับเธอ! ดูเหมือนว่าเธอจะแทงมีดเล่มนั้นไม่ลึกพอ!”

ฉินอันอันแก้ไขคำพูดเขา “ฉันไม่ได้เป็นคนแทงมีดเล่มนั้น”

“อ้อ…ฉันต้องสงสัยแล้วล่ะว่า เขาอาจจะสติไม่ดี”

ฉินอันอัน “ฉันเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับความสำเร็จมาก่อน ในนั้นพูดว่าคนที่ประสบความสำเร็จจะมีความคิดแตกต่างจากคนทั่วไป”