บทที่ 433

“เป็นหนุ่มน้อยเจ้าเล่ห์จริง ๆ ! ฉันบอกเธอแล้วว่าเขาสนใจเธอใช่ไหมล่ะ?” ไมค์นั่งอยู่ข้าง ๆ และได้ยินการสนทนาของพวกเขาสองคนอย่างชัดเจน “ขอเพียงแค่เธอเองก็สนใจเขาแค่เล็กน้อย คืนนี้พวกเธอสองคนก็กลายเป็นคู่รักกันแล้ว!”

“เขายังเด็กเกินไป คนหนุ่มสาวมักจะหุนหันพลันแล่น” ฉินอันอันอธิบาย “ฉันเองก็เคยเป็นเด็กมาก่อน”

ไมค์ “ฉันรู้น่า! ตอนเธอยังเด็กก็หุนหันพลันแล่นกับฟู่สือถิง ดังนั้นตอนนี้เธอเลยได้รับผลกรรม”

ฉินอันอันหมดคำจะพูด

“อันอัน เธออย่าดูเว่ยปั๋วเลย” ไมค์ลูบศีรษะของเธอ “คนบนอินเทอร์เน็ตพวกนั้นไร้อารยะสิ้นดี! คำด่าว่ารุนแรงเกินไปจริง ๆ! เธอไม่ต้องเอาคำด่าพวกนั้นมาใส่ใจหรอก”

“ฉันไม่ได้ดูเว่ยปั๋ว” ฉินอันอันพูดอย่างใจเย็น “ถึงดูก็ไม่มีผลอะไรกับฉันหรอก สุขภาพจิตในจุดนี้ของฉันดีมากนะ”

“ดีมาก!” ไมค์มองดูเวลา “โจวจื่ออี้นัดฉันกินมื้อดึก ฉันไปก่อนนะ! มีอะไรก็โทรหาฉันล่ะ”

“นายรีบไปเถอะ! แล้วก็ห้ามดื่มด้วย!”

“ฉันรู้แล้ว ฉันสัญญาว่าคืนนี้ไม่ดื่ม” หลังจากสัญญาซ้ำ ๆ ไมค์ก็หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกไป

ถึงเวลาสามทุ่ม ฉินอันอันปิดไฟในห้องเด็ก ๆ

หลังจากเสียงฝีเท้าของเธอไกลออกไปแล้ว รุ่ยลาดึงแขนพี่ชายของเธอ

“พี่ แม่ปฏิเสธลุงซือเหนียนแล้ว หนูแอบเศร้านิดหน่อย ทำไมแม่ถึงไม่ชอบลุงซือเหนียนล่ะคะ? หนูชอบลุงซือเหนียน ลุงซือเหนียนหล่อมาก… ถ้าลุงซือเหนียนเป็นพ่อของพวกเราก็คงดี”

รุ่ยลายังคงตัดใจไม่ได้ ดังนั้นจึงพูดงึมงำขึ้นมา

เธอไม่กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าแม่

เพราะเธอรู้ว่าตนเองไม่สามารถควบคุมการตัดสินใจของแม่ได้

เสี่ยวหานมีปฏิกิริยาเย็นชากับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

ถึงแม้ว่าจิ้นซือเหนียนจะหล่อมากและช่วยเหลือแม่ตลอด แต่เขารู้สึกว่าไม่มีใครบนโลกนี้คู่ควรกับแม่ของเขาอย่างแท้จริง

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องสู้ ๆ เข้าไว้”

เครื่องหมายคำถามฉายขึ้นในใจของรุ่ยลา “พี่ พี่หมายความว่าอะไร? ทำไมหนูฟังแล้วไม่เข้าใจ?”

“เติบโตต่อไปนะ ไว้เธอโตแล้ว เธอก็แต่งงานกับเขา” เสี่ยวหานอธิบาย