บทที่ 443

จู่ ๆ ก็เริ่มสนใจฉินอันอันในปัจจุบันเล็กน้อย

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่งข้อความถึงเฮ่อจุ่นจือ : แอบถ่ายรูปด้านหน้าของเธอมาให้ฉันหน่อย

เฮ่อจุ่นจือ : พี่คงไม่ได้จะส่งให้พี่สือถิงใช่ไหม?

เซิ่งเป่ย : เร็ว ๆ สิ!

เครื่องทำความร้อนเปิดอยู่ในวิลล่า

อุณหภูมิอยู่ในระดับสูง

หลีเสี่ยวเถียนกับฉินอันอันถอดเสื้อคลุมแล้วนั่งบนโซฟา

หลีเสี่ยวเถียนเตรียมผลไม้ไว้มากมาย

เธอวางผลไม้ทั้งหมดไว้ตรงหน้าฉินอันอัน

ฉินอันอันหยิบลูกพีชขึ้นมาแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “ยังไม่ถึงฤดูกาลลูกพีชไม่ใช่เหรอ?”

หลีเสี่ยวเถียน “แค่มีเงิน ก็ซื้อกินได้ทั้งปีนั่นแหละ เธอลองชิมดูสิ!”

ฉินอันอันยิ้มและพยักหน้า

เฮ่อจุ่นจือถือโอกาสแอบถ่ายรูปตอนที่เธอกำลังกินลูกพีช

กล้องจับภาพได้พอดี!

ไม่ว่าจะองค์ประกอบภาพ แสง หรือภาพรวมก็ล้วนสมบูรณ์แบบ

ถ่ายออกมาฉินอันอันทั้งน่ารัก เซ็กซี่และขี้เล่น

เฮ่อจุ่นจือส่งรูปถ่ายไปให้เซิ่งเป่ย

หลังจากเห็นภาพนี้เซิ่งเป่ยก็ประหลาดใจทันที : นี่แขนจริงเหรอ?

ฉินอันอันถอดเสื้อคลุมออก กระโปรงลายดอกไม้ด้านในเป็นสไตล์เอี๊ยม จึงเผยให้เห็นแขนเรียวขาวทั้งสองข้าง

เฮ่อจุ่นจือตอบกลับ : เหมือนคนไข้ที่ป่วยหนักแล้วน้ำหนักลดกะทันหันหรือเปล่า?

เซิ่งเป่ยตอบ : นายนี่ปากเสียจริง ๆ ถึงฉินอันอันแยกทางกับฟู่สือถิงพี่ชายของนายแล้ว แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องแช่งเธอแบบนี้!

เฮ่อจุ่นจือรู้สึกอึดอัด : ผมไม่ได้ตั้งใจจะแช่งเธอ… พี่ไม่ได้เห็นตัวจริง ตัวจริงยิ่งกว่าในรูปอีก!

จู่ ๆ เซิ่งเป่ยก็อยากเห็นตัวจริงขึ้นมา

แต่ไปคนเดียวก็จะเหงา ๆ หน่อย เขาจึงอยากหาคนไปด้วย