บทที่ 446

ฉินอันอันเห็นว่าสายรัดข้อมือวัดอัตราการเต้นของหัวใจบนข้อมือของเธอลดลงจากหนึ่งร้อยเป็นแปดสิบ

‘เขามาได้ยังไง?’

‘เสี่ยวเถียนบอกว่าเขากับเพื่อน ๆ ไม่ได้รับเชิญนี่’

‘แสดงว่าเขามาโดยไม่ได้รับเชิญเหรอ?’

หลีเสี่ยวเถียนเองก็ตกใจเช่นกัน!

เธอเอื้อมมือไปบีบแขนของเฮ่อจุ่นจือ “เกิดอะไรขึ้น? เขามาที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อฟู่สือถิงมาถึง บรรยากาศในวิลล่าก็ตึงเครียดทันที!

หลีเสี่ยวเถียนไม่ต้อนรับเขา

แต่ในเมื่อเขามาแล้ว เธอก็ไม่กล้าไล่เขาออกไป

เฮ่อจุ่นจือโน้มตัวไปข้างหูของเสี่ยวเถียน “ในเมื่อพี่สือถิงอยู่ที่นี่ ยังไงเราก็ต้องต้อนรับเขา! คุณอย่าเพิ่งโกรธ! ไว้หน้าผมหน่อยสิ!”

เฮ่อจุ่นจือพูดจบอย่างรวดเร็วและเดินไปหาฟู่สือถิงทันที เขาทักทายด้วยรอยยิ้ม “พี่สือถิง พี่เป่ย มาแล้วเหรอ! พวกพี่กินข้าวเย็นหรือยัง? ถ้ายัง… ในครัวยังมี...”

เซิ่งเป่ยกล่าว “เรายังไม่หิว เมื่อกี้พวกนายกำลังเล่นอะไรกันอยู่เหรอ?! กรีดร้องเสียงดังเชียว!”

หลังจากที่เซิ่งเป่ยพูดจบ ดูเหมือนว่าทุกคนจะถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกหดหู่และกังวลน้อยลง

“เรากำลังเล่นเกมอย่าท้าทายหัวใจค่ะ! พวกคุณอยากเล่นด้วยกันไหม?” ลิซ่าเพื่อนสนิทของเสี่ยวเถียนชวน

“ตกลง! เล่นยังไงล่ะ?” เซิ่งเป่ยดึงฟู่สือถิงเข้าไปหาพวกเขา

หลีเสี่ยวเถียนเหลือบมองเพื่อนสนิทของเธอ

ลิซ่ารู้สึกผิดเล็กน้อย เธอกระซิบแผนการของเธอกับหลีเสี่ยวเถียน “รอให้พวกเขาแพ้ เราจะได้ลงโทษพวกเขาไง!”

หลีเสี่ยวเถียนรู้แจ้งทันที

“อันอัน มานั่งด้านข้างสิ” หลีเสี่ยวเถียนช่วยพยุงฉินอันอันลุกขึ้นจากกลางโซฟา

จากนั้นเซิ่งเป่ยและฟู่สือถิงก็ถูกเชิญให้ไปนั่งกลางโซฟา

สายรัดข้อมือวัดการเต้นของหัวใจบนข้อมือของฉินอันอันถูกถอดออก

“คุณสองคน ใครจะเล่นก่อนคะ?” ลิซ่าเดินไปหาพวกเขาพร้อมถือสายรัดข้อมือ