บทที่ 490

ฉินอันอันมองเห็นป้าจางถอนใจโล่งอก

ป้าจางยินดีอย่างมากที่เสิ่นอวี๋มาช่วยรักษาอิ๋นอิ๋น

“คุณผู้ชายฟื้นแล้วเหรอ? เขาบอกหรือเปล่าว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?” ป้าจางก้าวเท้าไปหาบอดี้การ์ด

ก่อนที่บอดี้การ์ดจะเอ่ยปากตอบ เสิ่นอวี๋ถือกล่องยาก้าวเข้ามา

“คุณเสิ่นคะ คุณผู้ชายโทรบอกให้คุณมาใช่ไหมคะ?”

เสิ่นอวี๋พยักหน้า “เดี๋ยวเขาน่าจะกลับมาแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้อาการของอิ๋นอิ๋นเป็นยังไงบ้าง?”

เธอก้าวเท้าเดินมาถึงบันได เมื่อเธอพูดจบ ฝีเท้าของเธอก็ชะงักค้าง

ฉินอันอันยืนอยู่ชั้นบน ทั้งสองคนต่างสบสายตากัน

เสิ่นอวี๋เข้าควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ดวงตาทรงนกฟีนิกซ์ของเธอหันไปมองทางป้าจางแล้วเอ่ยถามเสียงเย็นชา “ใครเรียกฉินอันอันมาเหรอคะ?”

ป้าจางตอบอย่างลำบากใจ “อันอันมาหาอิ๋นอิ๋นเพราะมีธุระค่ะ”

“อ้อ… ฉันคิดว่ามีใครเชิญเธอมาเสียอีก!” เสิ่นอวี๋พูดเยาะเย้ยแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนทีละก้าว เมื่อเธอเดินมาจนเกือบถึงด้านหน้าฉินอันอัน เธอก็พูดเหน็บแนมอีกครั้งว่า “ฉินอันอัน คุณเลิกกับสือถิงไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าคุณเป็นฝ่ายขอเลิกก่อนด้วย ทุกครั้งที่คุณทำท่าทางดูถูกฟู่สือถิง คุณทำให้ใครดูงั้นเหรอ? ไม่มีใครเชิญคุณมา ทำไมคุณถึงมาที่นี่? น่าขำจริง ๆ”

หลังจากที่เสิ่นอวี๋พูดจบก็เดินไปด้านข้างฉินอันอันแล้วจงใจกระแทกไหล่เธอ

ป้าจางเห็นสถานการณ์นี้แล้วก็รีบเดินขึ้นมาชั้นบน แล้วพูดกระซิบกับฉินอันอัน “อันอัน ทำไมคุณไม่กลับไปก่อนล่ะคะ! ไว้อิ๋นอิ๋นหายดีแล้ว ดิฉันจะโทรหาคุณ”

ฉินอันอันสีหน้าเย็นชา นิ้วมืองอเกร็งเล็กน้อย

เธออยากไปจริง ๆ

แต่เท้าของเธอเหมือนถูกตรึงอยู่บนพื้น ขยับตัวไม่ได้

ถ้าจากไปด้วยความอับอายเพราะคำพูดสองประโยคของเสิ่นอวี๋ มันจะไม่ยิ่งไร้สาระกว่าเหรอ?

เธอมาเพื่อขอบคุณอิ๋นอิ๋น แต่ตอนนี้โรคเก่าของอิ๋นอิ๋นกำเริบ เธอไม่มีทางมองดูเฉย ๆ แล้วจากไปได้

เธอไม่ฟังคำแนะนำของป้าจาง

เธอเดินไปที่ประตูห้องของอิ๋นอิ๋น ผลักบานประตูเปิดออกแล้วเดินเข้าไป

เสิ่นอวี๋ได้ยินเสียงผลักประตูจึงมองไปทางประตู