บทที่ 508

เขาเห็นเธอเสียใจ จึงจับมือเธอแน่นด้วยฝ่ามือใหญ่ของเขาแล้ววางลงบนตำแหน่งหัวใจของเขา

“ฉินอันอัน ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ” เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอและอธิบายทีละคำ “ผมเพียงแต่ตกลงที่จะไปส่งเธอเพราะเธอเคยรักษาอิ๋นอิ๋น”

‘เสิ่นอวี๋เคยรักษาอิ๋นอิ๋น?’

เธอได้ยินเสียงหัวเราะเหน็บแนมอยู่ข้างใน

‘ในสายตาของเขา เสิ่นอวี๋คือคนที่ช่วยชีวิตอิ๋นอิ๋น’

‘ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมเสียเงินสองพันล้านให้เสิ่นอวี๋หรอก’

เธอปล่อยมือเล็ก ๆ ของเธอออกจากฝ่ามือใหญ่ของเขา

“ในเมื่อเสิ่นอวี๋สามารถรักษาอิ๋นอิ๋นได้ แล้วทำไมคุณถึงเลิกกับเธอล่ะ?” เธอล้อเลียนอย่างเย็นชา

“เพราะคุณไง” เขาพูดสามคำนี้แทบไม่ต้องคิด

หัวใจของฉินอันอันเต้นรัวราวกับว่าโดนอะไรสักอย่างชน เธอสับสนทันที

เขาเลิกกับเสิ่นอวี๋เพราะเธองั้นเหรอ?

“แม้ว่าอิ๋นอิ๋นจะยังไม่กลับมาเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ แต่ผมก็พอใจกับสภาพปัจจุบันของเธอมาก” เขาแสดงให้เธอเห็นความในใจของตัวเอง “ผมไม่สามารถบังคับตัวเองให้อยู่กับเสิ่นอวี๋ต่อไปได้ และก็ไม่สามารถบังคับตัวเองให้เลิกสนใจคุณได้เหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา เธอไม่ได้โล่งใจ

กลับรู้สึกเหนื่อยแทน

“คืนนี้คุณจะพักที่ไหน?” เธอเหลือบมองที่พักของตัวเองที่อยู่ไม่ไกลแล้วถามเขา

“ไม่รู้สิ” เขามองไปรอบ ๆ แล้วถาม “คุณพักที่ไหนล่ะ?”

“คุณคงไม่คิดจะมาพักห้องของฉันใช่ไหม? ฝันไปเถอะ!” ฉินอันอันเห็นว่ามือของเขาว่างเปล่า และเธอก็สงสัยเล็กน้อยว่าเขาไม่ได้เอาอะไรมาเลย มาแต่ตัวเท่านั้น

“ผมจะไปนั่งตรงนั้น ผมรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย” ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าไม่สามรถปกปิดได้

นอกจากวิ่งวุ่นมาทั้งวันแล้ว ยังเป็นเพราะวันนี้เขากินข้าวเช้าแค่มื้อเดียวด้วย

ตอนนี้ไม่เพียงแต่เหนื่อยเท่านั้น แต่ยังหิวมากอีกด้วย

เมื่อเธอลังเลว่าจะให้เขาไปที่ห้องพักของเธอหรือไม่นั้น ท้องของเขาก็ร้องออกมา

เธอไม่เคยเห็นเขาดูเขินอายขนาดนี้มาก่อน