บทที่ 509

“เจอแล้ว” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “เสี่ยวหานกับรุ่ยลาล่ะ?”

ไมค์สีหน้าเศร้าพลันถอนหายใจ “เกรงว่าคืนนี้พวกเขาจะวิดีโอแชทกับเธอไม่ได้ วันนี้เสี่ยวหานร้องไห้หนักมาก”

ฟู่สือถิงที่อยู่ในห้องน้ำได้ยินคำพูดของไมค์ชัดเจน

‘เสี่ยวหานร้องไห้ทำไม?’

ฟู่สือถิงเดินออกจากห้องน้ำและมองฉินอันอันด้วยดวงตาสีเข้ม

ตอนนี้ฉินอันอันไม่มีเวลามาสนใจเขาแล้ว

เธอแปลกใจมากกว่าเขา

เสี่ยวหานเป็นเด็กที่ชอบแสดงอารมณ์โกรธตลอด และไม่เหมือนเด็ก

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา? เขาโดนรังแกที่โรงเรียนหรือเปล่า? นายไปเจอครูของเขาหรือยัง?” เธอพูดอย่างรวดเร็ว

เธออยากกลับบ้านไปปลอบลูกชายตอนนี้เลย

“วันนี้ชั้นเรียนของพวกเขามีสอบ และมีคนได้คะแนนสูงกว่าเขา เขาโดนเยาะเย้ย” ไมค์ยักไหล่ “เขาคงไม่สามารถยอมรับได้ว่ามีคนฉลาดกว่าเขาไปสักระยะ”

ฉินอันอันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เสี่ยวหานอาศัยอยู่ในโลกของตัวเองมาโดยตลอด และในโลกของเขา เขาเป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุด

“เขาอายุน้อยที่สุดในชั้นเรียน เป็นที่เข้าใจได้ว่าเขาไม่มีความสามารถเท่ากับคนอื่น ๆ แต่เขาไม่ฟัง ยิ่งโน้มน้าว เขาก็ยิ่งเสียใจ” ไมค์เล่าถึงตอนที่ไปรับเขาเมื่อคืนนี้ เขาปวดหัวมาก “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาทรุดลง!”

“งั้นฉันจะกลับไปพรุ่งนี้” ฉินอันอันกล่าว

“อืม...ฉันสงสัยว่าหวังหว่านจือส่งสายสืบมาอยู่ในบริษัทของเรา วันนี้เธอเดินทางไปคุยธุรกิจที่กองกำลังป้องกันชายแดน ช่างบังเอิญว่าหวังหว่านจือก็เดินทางไปทำธุรกิจในพื้นที่ทุรกันดารเหมือนกัน แถมไปกับทีมงานถ่ายภาพด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะของไมค์ดังไปทั่วทั้งห้อง

เมื่อได้ยินชื่อของหวังหว่านจือ ฉินอันอันก็หมดอารมณ์คุย

จากหางตาของเธอ เธอเห็นฟู่สือถิงยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำและพูดกับไมค์ว่า “ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะ”

“อืม หลังจากที่เธอจองเที่ยวบินแล้วก็ส่งข้อมูลเที่ยวบินมาให้ฉัน แล้วฉันจะไปรับเธอที่สนามบินพรุ่งนี้”

“โอเค”

หลังจากวางสายวิดีโอ เธอก็เปิดแอพซื้อตั๋วและตรวจสอบเที่ยวบินของวันพรุ่งนี้