บทที่ 528

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รองประธานรีบไปที่ห้องทำงานของเซิ่งเป่ย

“จื่ออี้ ฉันตามหานายทุกที่แต่ไม่เจอเลย ฉันรู้ว่านายต้องอยู่ที่นี่แน่ ๆ!” รองประธานนั่งลงข้าง ๆ โจวจื่ออี้

โจวจื่ออี้เห็นว่ารองประธานเหงื่อท่วมไปหมดจึงถามอย่างสับสนว่า “เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นเหรอครับ? คุณถึงได้เป็นแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนบริษัทของเรากำลังอยู่ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจ”

รองประธานหยิบถ้วยเปล่าแล้วรินชาให้ตัวเอง

“นายสองคนรู้ไหมว่าฉินอันอันอยู่ที่นี่? ทำไมถึงไม่บอกฉัน?” รองประธานดื่มชารวดเดียว “พวกนายไม่รู้ ฉันเพิ่งไปที่ห้องทำงานของประธานมา... เอ่อ ตอนนี้ฉันคิดออกแล้ว ฉันแทบจะขุดดิน! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ฉันรู้สึกเหมือนประธานจะมาไล่ให้ฉันไปลาออก”

เซิ่งเป่ยและโจวจื่ออี้สีหน้าประหลาดใจ

“หรือว่าพวกเขาจะอยู่ในออฟฟิศกันสองคน…” เซิงเป่ยเริ่ม แต่คำพูดที่เหลือไม่ได้พูดออกมา

รองประธานพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก “ที่แย่กว่านั้นคือไม่ใช่ฉันคนเดียวที่เจอ ตอนนั้นฉันพาคนในทีมไปด้วย...พวกเขาเห็นหมดแล้ว… จริง ๆ ฉันคงเก็บข้าวของออกไปได้เลย...”

รองประธานปิดหน้าด้วยมือเดียวและรู้สึกสิ้นหวัง

ทุกคนรู้ดีว่า ฟู่สือถิงประธานเอสทีกรุ๊ปไม่สนใจผู้หญิงเลย

เขาไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบริษัทเลย

ยิ่งพาผู้หญิงเข้าไปในห้องทำงานยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

แต่วันนี้มีข้อยกเว้น!

รองประธานก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเจอเหตุการณ์นี้

ฟู่สือถิงคนที่มีความเป็นส่วนตัวสูง อาจกำลังคิดว่าจะปิดปากเขาอย่างไร

เซิ่งเป่ยและโจวจื่ออี้ มองรองประธานด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

พวกเขาต้องการแสดงความคิดเห็น แต่พวกเขาก็หัวเราะก่อน

“พวกนายไม่ต้องมาหัวเราะเลย! ตอนนี้ฉันลำบากใจมาก! พวกนายจะมาตลกแบบนี้ไม่ได้!” รองประธานกล่าวด้วยความหงุดหงิดขณะเลื่อนดูหน้าจอโทรศัพท์เพื่อดูว่ามีสายหรือข้อความใหม่เข้าหรือเปล่า

เขารู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่ฟู่สือถิงจะปล่อยตัวเองไปง่าย ๆ

“อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายสิ ผมว่าไม่มีอะไรหรอก” เซิ่งเป่ยจิบน้ำแล้วนิ่งสงบ “ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเคาะประตูห้องทำงานของเขาภายในครึ่งชั่วโมงและกล่าวแสดงความยินดีกับเขา”