บทที่ 529

หรือว่าฉินอันอันกลับไปแล้ว?

ไม่มีหรอกเหรอ?

รองประธานสูดหายใจ แล้วเคาะประตูสำนักงานที่เปิดอยู่

ฟู่สือถิงเงยหน้าขึ้นมองและเห็นรองประธานก็พูดทันที “เข้ามา แล้วปิดประตู”

รองประธานได้แต่อึ้ง

น่ากลัวมาก!

แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะไม่แตกต่างจากปกติ แต่คำห้าคำนี้ ‘เข้ามา แล้วปิดประตู' ก็ดูน่ากลัวเล็กน้อย

รองประธานเดินเข้ามาด้วยตัวสั่นเทาและปิดประตูสำนักงาน

“ประธานครับ คุณฉินล่ะครับ?”

ฟู่สือถิงผลักเอกสารไปด้านข้างแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นายมีธุระอะไรกับเธอ?” เขาชะงักแล้วพูดเสียงเศร้า “เธอกลัวพวกนาย”

เหงื่อท่วมแผ่นหลังรองประธาน “ประธานครับ ผมขอโทษจริง ๆ! ผมจะไปขอโทษคุณฉินเดี๋ยวนี้!”

ฟู่สือถิงขมวดคิ้วแล้วถามว่า “นายคิดว่าเธอยังอายไม่พอเหรอ?”

รองประธานก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อมด้วยสีหน้าสื่อว่า 'อย่างที่คุณกล่าว'

“สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ห้ามให้รั่วไหลเด็ดขาด!” ฟู่สือถิงกล่าว

รองประธานพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “คุณไม่ต้องกังวล! ผมจะไม่พูดเด็ดขาด!”

“ฉันยังมีเรื่องต้องทำ อีกครึ่งชั่วโมงนายพาคนเหล่านั้นมาหาฉันหน่อย” น้ำเสียงของฟู่สือถิงกลับมาเป็นน้ำเสียงสงบตามปกติ

รองประธานถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนว่าวันนี้ประธานจะอารมณ์ดีจริง ๆ!

......

ฉินอันอันขับรถบนถนนอย่างไร้จุดหมาย