บทที่ 553

เธอสะอึกสะอื้น “ฉันอยากออกโรงพยาบาล”

เขาไม่กล้าทำให้เธอหงุดหงิด จึงหันไปทางคุณหมอ

“คุณฉิน หากคุณยืนกรานจะออกโรงพยาบาลก็สามารถทำได้ แต่คุณต้องตรวจร่างกายก่อน ถ้าตรวจร่างกายแล้วไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ฉันจะเอกสารอนุญาตออกจากโรงพยาบาลให้คุณ”

ไม่นานนัก หลังจากตรวจร่างกายหลายครั้ง คุณหมอก็ออกเอกสารออกโรงพยาบาลให้เธอ

เมื่อถึงบ้าน เธอขังตัวเองอยู่ในห้อง

ก่อนออกจากโรงพยาบาล เธอเข้ารับการตรวจอัลตร้าซาวน์สี จากการอัลตร้าซาวน์แสดงให้เห็นว่าลูกน้อยของเธอมีอายุน้อยกว่าสองสัปดาห์

เท่ากับว่าหลังจากที่เธอมาอยู่ประเทศบี ลูกของเธอได้หยุดการเจริบเติบโต สิ่งนี้เป็นสัญญาณที่แย่มาก

คุณหมอแนะนำให้ทำแท้งเด็ก แต่เธอไม่อาจยอมรับผลลัพธ์นี้ได้

“หรือว่าพวกเราจะหาจิตแพทย์ให้เธอ!” ไมค์ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น หารือกับฟู่สือถึง “คุณหมอบอกว่า ภาวะซึมเศร้าของเธอไม่ได้มีปัจจัยจากเรื่องลูกทั้งหมด ผมคิดว่าคุณหมอพูดถูก การเจอกับอิ๋นหวังก็เพียงพอแล้วที่จะทำลายสติสัมปชัญญะของเธอ”

ฟู่สือถิงมองไปทางห้องของเธอ แล้วพูดว่า “พวกเราให้เวลาเธอหน่อย ผมเชื่อว่าเธอจะก้าวข้ามไปได้”

“ตกลง! ว่าแต่เด็กในท้องของเธอ…”

“เธออยากให้เกิดก็เกิด”

ไมค์ขมวดคิ้ว “ถ้าเด็กเกิดมาแล้วไม่แข็งแรงล่ะจะทำยังไง? ถ้าเกิดว่าโง่…”

ฟู่สือถิงมองไปทางไมค์ ดวงตาเป็นสีแดง “เป็นคนโง่แล้วทำไม?”

ไมค์เม้มริมฝีปาก ไม่พูดต่อ

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก ฉินอันอันเดินออกมาจากห้อง

สายตาของพวกเขาทั้งสองคนมองไปที่ใบหน้าเธอพร้อมกัน

“ฉันอยากไปเยี่ยมพี่เว่ย” เธอหลุบสายตาลง น้ำเสียงเย็นชา