บทที่ 555

หลังจากออกมาจากแผนกผู้ป่วยใน ไมค์มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเธอเลย

เขาโทรหาฟู่สือถิงอย่างหมดหวัง “ฟู่สือถิง! คุณรีบมาที่โรงพยาบาลที! ฉินอันอันหายไปแล้ว!”

พอฟู่สือถิงได้ยิน เขารีบเดินออกจากวิลล่า “เกิดอะไรขึ้น?!”

“แม่ของเว่ยเจินมาคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว… ผมแน่ใจว่าคุณป้าต้องใช้คำพูดรุนแรงกับเธอแน่!” ไมค์ยืนอยู่ในลานที่กว้างใหญ่ของโรงพยาบาล เขามองไปรอบ ๆ “เป็นความประมาทของผมเอง! ตอนนั้นผมกำลังคุยกับเว่ยเจินในห้องผู้ป่วย ดังนั้นเลยปล่อยให้เธอหายไป!”

ฟู่สือถิงขมวดคิ้ว “เธอน่าจะยังไปได้ไม่ไกล! ตอนนี้คุณเฝ้าที่ประตูโรงพยาบาลไว้ก่อน!”

......

ฉินอันอันลงจากลิฟต์แล้วเดินไปที่หน้าอาคารผู้ป่วยนอกอย่างงุนงง

ที่ชั้นหนึ่งมีที่นั่งมากมาย เธอเดินจนเหนื่อย เมื่อพบที่นั่งว่างจึงนั่งลง

รอบ ๆ ตัวล้วนแต่เป็นผู้ป่วยหรือครอบครัวของผู้ป่วย หนึ่งในนั้นคือคู่สามีภรรยาที่พาลูกที่ป่วยมาพบคุณหมอ

“ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่อยากได้ลูกคนนี้ เธอก็จะเอาไว้ให้ได้! ตอนนี้ได้มาแล้ว ต้องวิ่งเข้าออกโรงพยาบาลทุกสามวัน! เธอรู้ไหมว่าฉันงานยุ่งแค่ไหน?! นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมาโรงพยาบาลกับเธอ!” ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับพูดตำหนิภรรยาที่กำลังอุ้มลูกอย่างโกรธเคือง

“ฉันก็ไม่อยากให้ลูกป่วยเหมือนกันนะ คุณโทษฉันแล้วมีประโยชน์อะไร? นี่ก็ลูกคุณเหมือนกัน ครั้งหน้าถ้าคุณไม่มาด้วย ก็ปล่อยให้เธอป่วยตายไปเลย!”

“ได้เลย งั้นก็ปล่อยให้เธอป่วยตายไป! วันนี้ไม่ต้องรักษาแล้ว!” หลังจากผู้ชายคนนั้นพูดจบก็ก้าวเท้าเดินจากไป!

ผู้หญิงคนนั้นอุ้มเด็กเอาไว้พร้อมกับยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่เดิม

ในที่สุดหญิงสาวก็โกรธจัด เธอทิ้งเด็กไว้ในเก้าอี้แล้วเดินจากไป

ฉินอันอันมองดูทารกหญิงที่ถูกทิ้งไว้ รู้สึกแสบที่จมูก

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ต้องการอุ้มเด็กที่กำลังร้องไห้โฮเสียงดังขึ้นมา